Którędy?

The most... Niagara Falls

2011-09-27T12:30:00.011+02:00

Najagra Follls. Ponoć tak się poprawnie wymawia. Najważniejsza wycieczka z całego pobytu za oceanem. A teraz najważniejszy wpis dotyczący Kanady. Mimo, że nie napiszę za dużo. Poniżej jest szereg zdjęć i to właśnie te zdjęcia decydują o ważności tego wpisu. Uczucia, które towarzyszy podziwianiu TAKIEJ przyrody w rzeczywistości nie zastąpią żadne fotografie. Jednak chociaż kawałek tego uczucia chciałem przekazać tutaj. Piękna wodospadów nie przyćmi nawet fakt, że obok jest chyba najbardziej kiczowata ulica w Kanadzie (w końcu do USA niedaleko, tuż za mostem), a w sklepach oprócz flag i czapek, sprzedaje się nawet "wodę z wodospadów". To "cudo" można kupić we małym flakoniku już za jakieś 4 dolary. Komercha w domu i w zagrodzie. To ja zdecydowanie wolę robić zdjęcia...

Do następnego wpisu.

Wyświetl większą mapę

Kościół w Guelph

2011-09-27T12:00:00.001+02:00

Jeszcze nie umarłem, mimo, że tak rzadko tu coś wpisuję. Problem z czasem. Chciałbym być nielegalnym zabójcą czasu... Jednak wróćmy do wątku, który wciąż kontynuuję. Guelph. Niewielkie miasto w Kanadzie, które liczy trochę ponad 100 tysięcy mieszkańców. Turystycznie nie ma tam żadnych atrakcji. Nic specjalnego. To po co o tym wspominam? Otóż trafiłem tam przypadkowo w sobotę po południu. Zgranie czasu, miejsca i okoliczności. Właśnie wtedy rozpoczynała się tam Msza Święta. Po angielsku. No to nie zastanawiałem się długo i skorzystałem z tej okazji. Było po 16:00, a w kościele to przecież już czas niedzielny. W Kanadzie są polskie kościoły, są Msze po polsku, ale... Dobrze, że usłyszałem modlitwy w innym języku, zajrzałem do modlitewnika i przeczytałem "The Lord's Prayer". Choć już nie po raz pierwszy, to ten kontakt z nieco inną rzeczywistością pozwala nieco szerzej spojrzeć na wiarę w Boga. Poza tym skryłem się w upale plus 37 i pół. Ten fakt nawet ksiądz skwitował na koniec Mszy dwuznacznym: "Keep cool". Był czas na krótką wycieczkę po centrum, ale i tak z tego miejsca zapamiętam ten Kościół.

Wyświetl większą mapę

Elora - kajaki i wiewiórka

2011-09-08T11:00:00.013+02:00

W jedną z lipcowych niedziel wyszła taka oto wycieczka... Jaka? Cóż. Krótko, bo było chyba ze 35 albo 40 stopni Celsjusza w cieniu. Krótko i głównie w lesie, jednak widok wąwozu niezapomniany. Dla chętnych są spływy kajakiem, co postarałem się uwiecznić na zdjęciach. Krótko, bo były jeszcze inne plany niedzielne. Najbardziej zabawna była wiewiórka, która "buchnęła" ciastko z pudełka. Jak ta spryciula to zrobiła - nie mam pojęcia, w każdym razie konsumpcja odbyła się już w bezpiecznym miejscu na drzewie. Krótko, to kończę, bo obowiązki wzywają...

Wyświetl większą mapę

Ogrody na granicy miast

2011-08-19T17:17:00.002+02:00

Mam chwilę czasu - dlatego nie zwlekam i przygotowałem kolejny wpis.Taki bardziej dla Pań, chociaż...

W Kanadzie na pograniczu wielkiego miasta Hamilton i mniejszego Burlington mieści się ogromny ogród botaniczny. Dokładniej pisząc Królewskie Ogrody Botaniczne, które stanowią zielony kompleks o powierzchni 980 ha. Wiele dróżek spacerowych i kilka miejsc do zwiedzania. Te, które pokazałem na mapce poniżej są tymi najważniejszymi - RBG Centre (A), Rock Garden (B) i Arboretum (C). Poniższe zdjęcia pochodzą głównie z tego pierwszego miejsca, ale... dwa ostatnie zdjęcia wykonałem w Arboretum (14 i 15), a dwa wcześniejsze Ogrodzie Skalnym (12 i 13). Ogród Sklany wywarł na mnie duże wrażenie, jak chodzi o kompozycje przestrzeni. Może to tylko moje wrażenie, poniważ w zasadzie ja się na tym nie znam. W Arboretum trzeba było znaleźć się wiosną, kiedy drzewa zdobią śliczne kwiaty, a nie w środku lata, kiedy jest już po, ale cóż... Chyba jednak najładniejsze było Centre i pewnie dlatego stąd zamieszczam najwięcej zdjęć. Tutaj odbywają się też uroczystości ślubne i przyjęcia weselne, jednak podarowałem sobie umieszczanie zdjęć z takich przygotowań do takich uroczystości. Osobiście wolę podziwiać owady na kwiatach, jak ten dolatujący na zdjęciu numer 9. To bąk? Nie wiem, pewnie jakieś dziwadełko, a z pewnością natura. Dziś już nic więcej nie wskóram. To kończę.

Wyświetl większą mapę

Jezioro Huron

2011-08-19T14:05:00.012+02:00

Lejk Hiuron. Chyba tak się wymawia poprawnie. Jak polskie morze, tylko woda słodka i fale jakby mniejsze. Poza tym plaża, piasek, roślinność - wszystko podobne. To po co pokazuję to miejsce? Cóż, tego nie przekaże żadne zdjęcie, ale temperatura wody idealna do kąpieli i takich tam. W końcu to jezioro... Z jednej strony w tym rejonie płytkie na brzegu, czyste i zadbane - wspaniałe dla dzieciaków, z drugiej strony nostalgiczne i z ogromem wody, gdyż drugiego brzegu nie widać, Huron jednoznacznie kojarzące się z otwartym Bałtykiem.

Miałem zaglądać tu częściej i robić częściej wpisy, ale jest jak jest...

Wyświetl większą mapę

Toronto dolne

2011-08-09T01:05:00.001+02:00

Dolne, ponieważ widziane od dołu. Plan wycieczki w rzeczywistości był inny, ale gdybym miał ułożyć go zgodnie z kolejnością poniższych zdjęć, to można ułożyć taką oto trasę. Najpierw wieżowce, które momentalnie zrobiły wrażenie. Potem spacer po brzegu jeziora Ontario. Po drodze taki stary, baaardzo stary budynek z tysiąc osiemset któregoś tam roku. Gdzieś tam w tle pojawia się wieża, ale to będzie osobny temat. Następnie przejście przez Chinatown, na północ w kierunku Casa Loma, a potem z powrotem do Royal Ontario Museum. Jak widać, samo muzeum w środku można zwiedzać bardzo długo. Zrobiła się noc... To chyba dobranoc. A jeszcze jedna krótka myśl. Poprawiono mnie, że nie mówi się "spadina aweniu" tylko "spadajna awenju".

Wyświetl większą mapę

Spadajna zatem!

Miesiące mijają...

2011-08-08T00:05:00.001+02:00

... a ja siedzę cicho. Nie do końca. zwyczajnie przeniosłem swoją aktywność. Jednakże na jakiś czas postanowiłem się uaktywnić tutaj, ponieważ... miesiąc temu wyjechałem do Kanady, w rejon południowego Ontario i... Samolotem, służbowo i... Jednak był czas aby pogodzić pożyteczne z przyjemnym lub odwrotnie i...
Postanowiłem podzielić się wrażeniami przy pomocy wybranych zdjęć. Zdjęcia pozostaną namiastką, tego co obserwowałem i podziwiałem. Nie ma jednak innego wyjścia. Z drugiej strony nie lubię zatrzymywać dla siebie takich wrażeń dla siebie, stąd pojawi się kilka postów w tym temacie. Chęć podzielenia się jest silna. Start...

Stopa walczył...

2011-05-14T15:14:00.001+02:00

...ale się nie udało, tak po ludzku. Bębni teraz tam, w przestworzach, obok Pana. Amen.

Tutaj pojawia się w momencie 1:36, dzwoni z budki:

Stopa walczy!

2011-05-11T00:01:00.004+02:00

Piszę z prośbą o Waszą modlitwę o zdrowie dla Piotra Żyżelewicza.

Biała flaga nietypowo

2011-05-04T00:30:00.004+02:00

W Polskim Topie Wszech Czasów w radiowej Trójce Republika zdetronizowała natenczas Czesława Niemena. Skłoniło mnie to do zwrócenia uwagi Szanownych Czytelników. Z tej okazji taki oto filmik :-):

Grób i trup

2011-04-19T23:45:00.001+02:00

No jak można! No jak można pisać taki tytuł w Wielkim Tygodniu! Można...

W kolejności alfabetycznej pierwszy jest grób, ale żeby był grób, to potrzebny jest trup. Napisałbym więcej na ten temat, ale trup popłynął z prądem rzeki i nawet nie może się przekręcić w grobie. Co za dziwadełka piszę? Hmmm... Niebawem płyta zespołu Cuba de Zoo i zapowiedziana jest też solowa płyta Tomasza Budzyńskiego. Dlatego pasuje, aby trup i grób zostały umieszczone w jednym poście. Na szczęście życie nie kończy się na trupie w grobie. Ktoś wyrywa serce, wychodzi z gór i tak mamy wieczność. Pokręcone?

Mimo takich grobowych perspektyw, adameria de blog, życzy miłym Czytelnikom (jeszcze ktoś tu zagląda i czyta?) udanych Świąt Wielkiej Nocy! Ze śmierci do życia... amen. Wygodnie teraz?

To teraz w kolejności alfabetycznej wystąpią:

Tramwaj i Luxtorpeda

2011-04-03T23:59:00.009+02:00

Wczoraj spotkałem kolegę w tramwaju. Jechaliśmy razem 2 przystanki, ale wymieniliśmy nawzajem 2 ważne informacje. Ja poinformowałem go o koncercie P.O.D. w Warszawie, natomiast On powiedział mi o nowym projekcie muzycznym Litzy. Luxtorpeda. Płyta w maju. Jednak teledysk już jest. O, proszę:

Rzeczywiście torpeda, a ja... jednak zaglądam tu czasem.

Co do Luxtorpedy, to polecam: http://www.myspace.com/luxtorpedos

Jeszcze jedno, nie byłbym sobą, gdybym nie wspomniał, że "delete" wymawia się inaczej, ale artyści mają prawo do artystycznego sposobu przedstawiania świata, czy też artystyczych wizji.

W ciszy niepokalanej

2011-03-29T23:55:00.004+02:00

Artur Kaszowski - muzyka i aranżacja. Adam Szafraniec - słowa. Śpiewają: Marta Florek, Adam Rymarz, Chór Bazyliki oo. Cystersów w Mogile, Vox Eremi i Voce Angeli. Utwór z okazji... z okazji beatyfikacji największego Polaka, niebawem Błogosławionego Jana Pawła II. Na stronie muzyka.bosko.pl liczba pobrań rośnie w zawrotnym tempie z każdą godziną. O 20:00 było ich jakieś 425... Czyja to zasługa? To chyba ta Niewidzialna Ręka. 02.04. mija 6 lat.

Mam nadzieję, że będzie to śpiewać cała Polska, a może nawet nie tylko. Dostępne są nuty. To tyle w tym temacie, teraz pozostaje Was zaprosić do wysłuchania:

P.S. Wywiad z Arturem Kaszowskim u mnie w audycjach. Zainteresowanych proszę o kontakt.

Rzadko, coraz rzadziej

2011-02-28T10:57:00.000+01:00

Rzadko, coraz radziej... A to dlatego, że jestem tutaj:

Zakończył się Top The Cure, ciągle trwa konkurs "W Łodzi z Watersem", przed nami Top Breakoutów. I moje audycje. Gdyby ktoś chciał posłuchać, to zapraszam w czwartki o 20:05. W tym tygodniu Breakouci. Tuż po Środzie Popielcowej planuję audycję niesamowicie skrajną. Na czym ma polegać ta skrajność? To już pozostawiam słuchaczom - własnym uszom i własnej ocenie. Nie ma mojego zdjęcia na tym banerze, ale to niczemu nie przeszkadza.

Muzycznie ciągle "trzyma" mnie zespół Love Story.

Pozdrawiam i do przeczytania - nie wiem kiedy... serio, serio.

Anti war super raga style

2011-01-15T00:01:00.004+01:00

To, co poniżej jest przeznaczone raczej dla dorosłych, mimo, że jest o dzieciach... Kompozycja i OBRAZ, które dobijają i uświadamiają. Szacun dla Vavamuffin i Człowieka, który zmontował film.

Lustro - będzie nowa płyta...

2011-01-14T17:35:00.001+01:00

... a ja się z tego niezmiernie cieszę!

Konrad, gratsy! :-)

New Love Story

2011-01-14T17:30:00.011+01:00

Jestem w szoku! Tak od Nowego Roku. Pozytywnie, polecam...

Ś.B.N. 2010

2010-12-23T19:19:00.005+01:00

Drodzy Czytelnicy!

Może to za mało, może to za krótko, może to za słabo, bo bez muzyki tym razem - ale SZCZERZE. Składam najserdeczniejsze Życzenia z okazji Świąt Bożego Narodzenia. Wszyskiego Najlepszego na przyszły 2011 rok. Oby był lepszy, a na pewno nie gorszy niż ten.

Na nieco "podrasowanym" zdjęciu prawdziwa choinka i prawdziwe bombki z mojego domowego kącika.

GLORIA IN EXCELSIS DEO!

P.S. Zapraszam do internetowego Radia Orbit o 22:05 - dziś 23, jutro 24 i pojutrze 25.12.2010.

Adwent A.D. 2010

2010-12-18T09:30:00.001+01:00

Okres Adwentu. Czas przygotowania. Do czego? Chyba wszyscy wiemy. To także czas na pierwsze refleksje dotyczące minionego roku. Na tematy geopolityczno-publicystyczne nie będę się wypowiadał. Każdy z Polaków odebrał ten rok źle. Czy wnioski wyciągnięte? ...a wojna polsko-polska trwa. Dlatego "ja wysiadam".

A właśnie - Anna Maria Jopek miała urodziny! 14.12. Takie okrągłe. Jakaż siła drzemie w tej muzyce (i Artystce)!

A pamięta ktoś ten moment?

Cudo, cudeńko!

Wracając do tegorocznych refleksji i wydarzeń muzycznych, to nadal wspominam ten koncert z Parku Sowińskiego w Warszawie:

Topu Wszech Czasów w Trójce miało nie być w tym roku. Jednak jest. Co prawda tylko 3 godziny, ale JEST! Bardziej dziwi zestaw do głosowania. Osoby, które tutaj zaglądają, a "bawią się" w głosowanie usilnie proszę o rozłożenie tych 100 głosów (tak, tak, aż tyle, choć z drugiej strony - tylko tyle) na cały zestaw propozycji, bo nie tylko 10CC czy Abba (patrząc od góry) albo ZZTop (z kolei od dołu) istniały na scenie muzycznej! Zdziwiłem się pozytywnie - wreszcie w TWC pojawiła się Armia. Jednak zastanawia mnie fakt wybór tego utworu... Choć niewątpliwie "Jeszcze raz, jeszcze dziś" jest dla mnie PIOSENKĄ ROKU. Pominięto legendarnego "Niezwyciężonego" i "Jeżeli", które są w Polskim TWC. Należy jednak cieszyć się, że jest.

To tyle. No to idę się przygotowywać do Świąt. Niekoniecznie w sklepie, a właśnie raczej z unikaniem tłoku w "galeriach" i "hipermarketach".

Niezbyt zakręcona kołysanka

2010-12-03T00:15:00.004+01:00

Prawda, ża piękna? Taka na grudzień. Świetna kompozycja, tekst, wykonanie. Pozostaje mi tylko poprosić o głosy na ten utwór. Gdzie? Na Liście Trójki - o tu. Jak ja lubię Śrubki! Jeśli Ty, Droga Czytelniczko/Drogi Czytelniku też nieco zakręciłeś się na punkcie Śrubek - to zagłosuj. Dorota Miśkiewicz, Kuba Badach i Michał Jurkiewicz. Kołysanka.

Listopadowo

2010-11-24T10:30:00.011+01:00

Od ostatniego wpisu tak wiele się wydarzyło. Wizyty na ulicy Myśliwieckiej w programie Trzecim. 1500 LP3, a potem Zlot. Wydarzenia z nim związane, tego co się działo wokół, zachowanie mojego środka podróży i ten niesamowity koncert Cree w Gomunicach tuż po Zlocie nr 9 i chyba przede wszystkim spotkanie z tymi niezwykłymi Ludźmi, fanami Listy, współ... współ... współforowiczami - to wszystko tworzy cudowną aurę, której żaden opis, ani krótki, ani długi nie jest w stanie oddać. Chyba w takich momentach najważniejsze są właśnie relacje międzyludzkie.

Poza tym praca, praca, praca. Nie zdanżam... dlatego kończę ten skromny wpis.

Wczoraj niedoszły dla mnie koncert Anny Marii Jopek (czy kiedyś będzie mi dane trafić na koncert tej ARTYSTKI?), dziś koncert Armii i Izraela, a jutro imieniny Katarzyny. Niedługo ADWENT! Pytam samego siebie - czy w tej pogoni będzie czas na przemyślenia adwentowe? Musi być, choćby w tramwaju.

Nie sądzę, abym w listopadzie coś tu wklepał, ale... never say never.

1500, to już dzisiaj

2010-10-29T00:01:00.002+02:00

Drodzy Czytelnicy!

Świetny artykuł tutaj napisał Szymon, czyli znany (mi) Ksiądz Jopkolog. Zrobił jeszcze poprawkę: jedną i drugą. Sam Pan Marek Niedźwiecki wspominał o notowaniu nr 1500, a ostatnio napisał, że lubileusz jakoś przeżyć musi, bo nie lubi takich "imprez". Nie wiem jak podchodzi do tego Pan Piotr Baron.

Dla mnie, zwykłego słuchacza Listy, choć wieloletniego, to także będzie wyjątkowe przeżycie. A podchodzę do tego przeżycia zupełnie inaczej. Otóż, jak Bóg da, to usiądę sobie jutro cichutko gdzieś w kątku studia na Myśliwieckiej i będę obserwował to notowanie.

Niezależnie od własnego przeżycia (wszak zostałem wylosowany na Forum, wreszcie miałem szczęście) polecam Wam drodzy Czytelnicy wysłuchania tej niezwykłej audycji. Rano o 9:00 ostatnia odsłona podsumowania 1499 notowań, a wieczorem jubileuszowa Lista Przebojów Trójki. Koncert o 18:00, a potem sedno o 19:00. Będę słuchał i... mam nadzieję, że oglądał też.

ABC - The Look Of Love

Dezerter A.D.2010

2010-10-18T20:20:00.001+02:00

Właśnie w sklepach pojawiła się nowa płyta. Nie opiszę jej tak szeroko jakbym chciał. Jednak nie mogę pominąć tego faktu, bo to jeden z najważniejszych zespołów dla mnie. Choć chyba nie zgadzam się do końca światopoglądowo, to w tekstach Dezertera jest wiele słów gorzkiej i mądrze wyrażonej prawdy. Muzyka także pozostaje na wysokim dezerterowym poziomie, ale nie jest to przetrawiona i wyszukana kompania misternie tkanych dźwieków. Po prostu, to dobrze zagrany, zaaranżowany rock. Celność przekazu może uzmysłowi taki oto tekst:

PRAWO DO BYCIA IDIOTĄ

Może wystarczy narzekania

że wszystko jest do dupy

że bezmyślna konsumpcja

i niekończące się zakupy

że narodowi katolicy

szukają wszędzie spisku

i modlą się o klęskę

żeby ich było na wierzchu

Może wystarczy narzekania

że globalizacja i korporacje

zabijają indywidualność

a władza ma zawsze rację

że kontrola na każdym kroku

PIN-y, NIP-y i PESEL-e

tajna policja skarbowa

i anonimowi donosiciele

Może wystarczy narzekania

że pogrążamy się w bezładzie

że środowisko zagrożone

a świat pędzi ku zagładzie

że na wojnie w imię ropy

giną niewinne osoby

a jedynym wygranym

jest przemysł zbrojeniowy

Może to wszystko jest bzdurą

a życie wygląda inaczej

może rządy są uczciwe

i nie ma ukrytych znaczeń

Może to, co chcą Ci sprzedać

powinieneś od nich kupić

nie zadawać trudnych pytań

i po prostu ich polubić

Refren:

Mamy wolność słowa

i wolność bycia sobą

Mamy prawo wyboru

i prawo bycia idiotą

To ja jeszcze tylko napiszę do widzenia na dzień dobry...

Czas nie jest z gumy

2010-10-11T09:59:00.005+02:00

Kochani! Nie wyrabiam się. Czasowo. O koncercie Basi powinienem był napisać miesiąc temu, wydawało się, że ostatnio moment to były Jej urodziny. Do koncertu wrócę, bo przeżycie zostało w głowie na całe życie.

Na dodatek Jarosław Hampel został Wicemistrzem Świata na żużlu, a moja ulubiona drużyna pozostaje w Ekstralidze! Jesteśmy żużlową potęgą jako kraj. Nie myślałem, że napiszę kiedykolwiek takie słowa o Polsce.

Wczoraj 3 dychy. Czy to coś oznacza? Moim zdaniem nic. Jest kalendarz nasz, arabski, chiński, itp. itd., a my nie jesteśmy "pępkiem świata". Chiny chyba też nie.

To tyle i obiecuję wrócić, jak mój czas się uspokoi. Przecież nie skończyłem pisać o moich płytach dziesięciolecia... Póki co jest niesamowita "jazda". Pozdrawiam i przepraszam Wszystkich, którzy tu zaglądają. Zajrzyjcie w czwartek godzinę przed północą do Radia Orbit. Może posłuchacie?

Hurrrrra! Gollob!!!!

2010-09-25T23:59:00.012+02:00

Czekałem na ten moment wiele, wiele lat. Jestem sympatykiem speedwaya. Dziś poleciały mi łzy z oczu, jak się o tym dowiedziałem. Może nie poryczałem się, ale naprawdę, naprawdę wzruszyłem.

TOMASZ GOLLOB MISTRZEM ŚWIATA!

Fakt, że w żużlu rządzi czasem przypadek i pech. Upadki, defekty, kontuzje. Przez wiele, wiele lat pech dotykał Golloba. Dziś uśmiechnął się los, ale tak naprawdę to jest efekt wieloletniej pracy. Kariera została uwieńczona TAAAAKIM sukcesem. Ten SPORTOWIEC już nic nie musi. Wszedł do grona takich, jak Małysz, Szewińska czy Korzeniowski. Karty światowej historii.

Szkoda, że pecha miał Jarosław Hampel. Jednak wierzę, że zdobędzie w następnych zawodach GP srebrny medal. Jesteśmy żużlową potęgą. Nawet nie przeszkadza mi brak sukcesów mojej ulubionej drużyny w Ekstralidze.

Zobaczcie fragmenty z zawodów GP z Włoch (Terenzano):

Gollob to ten w czerwonym kasku. Zobaczcie jak pięknie objechał rywali. Brawo, brawo i jeszcze raz brawo!

Armia w Trójce - relacja on-line

2010-09-12T21:22:00.003+02:00

To jest moja relacja zamieszczona na Forum Ultima Thule. Miło, że w Trójce Armia też mogła obchodzić święto 25-lecia.

Witam!
Spróbuję wykonać relację on-line.
Na wstępie przepraszam za wszelkie błędy i gafy, bo mogą się takie pojawić.
Jestem ciekaw, czy uruchomi się video na www Trójki.
Za kilka dni podam link mojego kolegi z Forum LP3 do miejsca,
gdzie koncert Armii ma być nagrany.
Zaraz start... co się tam dzieje w studio koncertowym, wszystko OK?
Zaraz się dowiemy.
Jest video. Jeszcze mi nie działa.
20:05 - zapowiada Mariusz Owczarek. "Głośno to za chwilę tu będzie."
20:06 - zaczęło się. Na początek "Hej, hej, hej" Budzego i jedzie już "Saluto".
20:08 - "Będziecie tak siedzieć jak jacyś emeryci?" - mówi Budzy. "Wstawać". "Saluto" c.d.
20:09 - "Aguirre". Solo na waltorni Kuby. Widzę, że w składzie jest Gero. Razem z Budzym są ubrani w koszule i kapelusze. Bajkowo.
20:12 - Ponownie "Hej" i tym razem coś z "Freaka". "Ways are home". Czy to frikowo na początek?
Waltornia, łamanie rytmu. Cudo, cudo, cudo.
Kmieta ma na sobie chyba koszulkę "Pascha 2000 Tour".
Słyszę saksofon, ale nie wiem kto z młodzieży na nim gra.
Chyba Łukasz Kluczniak, ale zakładał się nie będę.
Może Marek Pospieszalski?
20:19 - Zmiana fuzza i już mamy "Buraki, kapusta i sól". Gero w chórkach. Pogo nie ma, ale kiwanie głowami - jak najbardziej.
20:23 - Słychać waltornię po frikowemu. Łupanka i zwolnienie. "You know I am". Frantz Giec dwoi się i troi na gitarze.
20:27 - I kompletna zmiana tematu, a Armia gra bez przerwy. "Gdzie ja tam będziesz Ty". Jest groźnie?
20:30 - "Dzięki" - mówi Budzy. Powrót do "Freaka". Powoli wyłania się potwór o nazwie "Break Out". Saksofon daje czadu! Gero chórek wyższym głosem. Pięknie.
Saksofon jeszcze pobrzmiewa i nie kończy utworu. Tu i tam gitara i waltornia. No to mamy ciąg dalszy utworu.
20:36 - "Grot The Engine Driver". Gero w odpowiedziach. "Fire in the Sky"!
20:39 - "Green" chyba. Poznaję po rytmie. Tak, tak, to jest ten riff. Dlaczego ten utwór nie zawojował List Przebojów do tej pory nie rozumiem?
Publika macha, śpiewa i tańczy. Ktoś z publiki (może z Forum?) powtarza refren, bo Budzy przekazał na moment mikrofon w kierunku... Mikiego (dzięki Smoku za podpowiedź ).
Ktoś krzyknął "Siekiera". Budzy: "To Ty Budyń"". "Brawo dla tego Pana".
20:43 - "Freak" frikowy. I nie mam pytań. Gero wspomaga na gitarze.
Przewało mi połączenie internetowe, ale już jestem.
20:48 - "Amagama". Saksofon posuwa do przodu utwór. A towarzyszy mu KrzyżoKmiet.
20:50 - Budzy przedstawia zespół. Jednak Kluczniak na saksofonie. "Jeżeli". Czy to już koniec? Oby nie.
"Czas, czas, mój czas ucieka". Publika śpiewa "Jeżeli". Studio się tam chyba trzęsie.
20:53 - Wow! Fragment "Trzech bajek". Jakbym płytę "Exodus" słyszał.
20:55 - Nieokreślone dźwięki. Waltornia i co? "O, o, o, ooo!"
Publiczność wciąż powtarza. "A tam? A tam?". No to mamy chyba całe "Trzy bajki" .
W radio już niestety koncert się zakończył, raczej został przerwany. Na szczęście jest jeszcze video na stronie Trójki. "Grała Armia" powiedział Owczarek. Na antenie, już poza sceną.
20:59 - "Niezwyciężony". Najpierw wersja ostra, a teraz jakby regałowe rytmy. Ponownie śpiewa publika.
21:03 - Koncert się nie kończy. Waltornia. Bogurodzica. Znaczy się "Jeszcze raz, jeszcze dziś".
"Brzmi złoty róg" - Budzy pokazuje na dęciaki. "Czy zapomniałeś?" Publika odpowiada "Nie, nie, nie".
21:08 - Bogurodzica się kończy, a Budzy śpiewa ciszej "The otherrrr siiiide". Rytm, sekcja dęta i zaczyna się jazda po tamtej stronie. Zgadnijcie kto prowadzi wokal? Oczywista oczywistość - Gero. A w drugiej zwrotce zmiana - Budzy. Jakie solo Franza!!!
"Na gitarze Franz".
Ponownie śpiewa Gero. I Budzy mówi: "Śpiewał Gero".
"Uje he he he!" Zabawa z publicznością.
21:15 - Niestety ponownie przerwało mi połączenie i już nie mam łączności ze studiem im. Osieckiej. Nic to!
Koncert Armii jak zwykle wspaniały. Mocne przeżycie dla mnie.
Mam nadzieję, że się na coś przydałem .

Ponoć po tym były jeszcze: Poza Prawem Underground, On jest tu, Opowieść zimowa.

Sama Neszka

2010-09-07T12:00:00.003+02:00

To nie tak miało być. Nie tak. Chciałem spokojnie opisać całą zawartość płyty. Jednak ile można odkładać? Dlatego postanowiłem sobie - nie można odkładać w nieskończoność, weź się chłopie do roboty i napisz kilka zdań.

Neszka czyli Agnieszka, wokalistka zespołu Kometa Marleya. Na skutek "zastoju" w działalności zespołu postanowiła powalczyć z solowym projektem i wydać samodzielnie płytę. Udało się i to jak!!! Sama pisze teksty, sama komponuje, sama nagrywa i realizuje, sama sprzedaje płytę. Kobieta pracująca. Osobiście podziwiam, nie tylko za inicjatywę i działalność, ale przede wszystkim za efekt tej działalności. Nie wierzycie? To zapraszam tutaj. Agnieszka pochodzi z Żor. Przez kilka lat dane mi było mieszkać w tym uroczym mieście. O płycie można napisać jedno słowo - rege. Jednak jeśli ktoś się spodziewa typowych regałowych melodii i rytmów to może się pomylić. Jest delikatniej, jakoś tak ładniej, lepiej. Nawet sam dysk CD jest nietypowy, cały czarny. Dbałość o każdy szczegół, od pierwszego akordu do białej naklejki zabezpieczającej. Słowa uznania!!! To na koniec jeszcze dwa teledyski. A Kometa podobno wraca. Oby nie przemknęła na muzycznym nieboskłonie.

Płyta ".. Hm ? .." została wydana w 2009 roku, ale dla mnie nadal nowa, świeża i jeszcze pachnie... płytą.

Zmiany, zmiany, zmiany

2010-08-31T09:55:00.001+02:00

Witam! Znów więcej niż kilka dni się nie odzywałem. Niestety, chyba tak już pozostanie. Mam w planie jeszcze kilka wpisów, które chciałbym zrealizować, ale na to potrzeba czasu.

A tymczasem zaangażowałem się w realizację własnej, amatorskiej audycji, tzw. autorskiej w pewnym radiu internetowym. Jakim? Proszę zajrzyjcie tutaj. Radio Orbit. Wydaje się pozornie, że to grupka kilku fascynatów, czy wręcz "świrów", którzy postawili sobie za cel "bycie na antenie" i mają jakieś parcie na... mikrofon. Nic z tych rzeczy! To grupa ludzi, którzy świadomie i celowo próbują podzielić się tym, czego sami słuchają, ponieważ pasja, jaką jest radio, już nie może ograniczyć się tylko do jego słuchania. Okazało się, że także należę do takich ludzi. Jednocześnie chciałbym i boję się, ale nie ma co tchórzyć. Już nagrałem audycję, bo przynajmniej przez jakiś (dłuższy bądź krótszy) nie będę prowadził audycji "na żywo". Nie słuchałem wcześniej tego radia, ale jak przesłuchałem sobie audycje archiwalne, to... szacun!!! Naprawdę wielu ciekawych rzeczy można się dowiedzieć.

Moją sytuację w internecie najlepiej odzwierciedla zatem ten filmik:

Moja ulubiona komedia. Jedna z wielu Bareji.

Dlatego działalność "blogowa" coraz bardziej będzie tą poboczną, ponieważ przestawiam się na działalność w internetowym radio. Zatem jeśli ktoś ma cierpliwość to zapraszam:

premiera: czwartek 02.09.2010 o 23:00
www.radioorbit.pl
audycja o nazwie Ad-Orbo-Muz

No, niestety, tak późno, ale taka pora - na moje życzenie.

Teledysk jak obraz - No Limits

2010-08-18T21:55:00.004+02:00

Czy ktoś pamięta taki teledysk?

Urok tego teledysku jest tak silny, że zapamiętałem go na całe życie. I ten utwór, i ten zespół. Ze strony http://www.nolimits.org.pl można się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy o nich Ja tylko potwierdzę, że głównym twórcą teledysku do "On the river" był Yach Paszkiewicz, dokładnie ten od poźniejszych nagród za teledyski. Wszystko to się składa, nagrody były przyznawane bodajże w Gdańsku, a grupa pochodzi z Trójmiasta. Powstała ona pod koniec lat 80-tych, kiedy tamta scena działała niezwykle prężnie, że wspomnę tylko o zespołach Bielizna, Apteka albo Pancerne Rowery, choć muzycy No Limits skupiali się na lżejszym klimacie.

Utwór jest znakomity, również bez obrazu - klimat sierpniowy, błogi koniec lata i (jeszcze) sielanki płynie nie tylko strumieniem świetlnym, lecz także akustycznym. Nie wiem jakim cudem, ale tego utworu nie było na LP3. Oj, znalazłoby się więcej podobnych przypadków. Były inne, cieszy więc fakt, że No Limits pojawił się jednak na Liście Trójki. Za to powyższy teledysk regularnie pokazywano w MTV na początku lat 90-tych. Czasy były inne - MTV było stacją głównie muzyczną, nie było internetu, a Polacy odczuwali pierwszy powiew wolności, który objawiał się m.in. przypadkami typu - rodzice mojego kolegi kupili antenę satelitarną. Taką sprowadzoną z Zachodu!

Spodziewałem się, że zespół No Limits zniknął ze sceny wraz z postępem czasu lat 90-tych. Nic bardziej mylnego! Co prawda nie wiem dokładnie, co dzieje się dzisiaj, jednak na stronie można przeczytać, że "w związku z pracami nad nową płytą zespół No Limits nie planuje koncertów do września 2010". To znaczy, że nie przestali grać i... tworzyć. Pojawi się coś nowego! Oby. Ostatnia płyta pochodzi z 2007 roku, zatytułowana "Angela" i pochodzi z niej m.in. ten utwór:

Równie nastrojowo. Świadectwem tego, że zespół nie zniknął jest także http://www.myspace.com/nolimitsgroup (polecam wersję "On the river (Gipsy mix)") . Jeszcze jeden cytat ze strony www zespołu: "twórcą Leszczy i autorem ich przebojów m.in. „Ta dziewczyna”, „Irena” czy „Kombinuj dziewczyno” jest lider No Limits, Maciej Łyszkiewicz". Zatem wiadomo, dlaczego muzyka No Limits jest taka przyjemna dla ucha, podobnie rzecz się ma z muzyką Leszczy. Właściwie to powinienem odwrócić kolejność, przecież to No Limits powstało dużo wcześniej, ale jak już tak napisałem... niech zostanie.

P.S. O zespole pisałem kiedyś króciutko na dole, jednak to nie wystarczyło.

Panoramy

2010-08-17T20:10:00.034+02:00

Kolejny wpis nie dotyczący muzyki. Taaaaki wakacyjny remanent. Poniżej zdjęcia panoramiczne. Dlaczego pozwalam sobie je zamieścić? Po prostu - lubię takie zdjęcia, nawet jeśli są robione przez takiego amatora jak ja. No to wio...

Na początek dwa zdjęcia z Gdańska, wykonane z wieży kościoła Mariackiego. Tak, nie tylko Kraków ma taki kościół.

Powyżej zdjęcie wykonane z wieży na Wieżycy z widokiem na Kaszuby. Z... na... ale tam bujało.

Foty wykonane w Jastrzębiej Górze. Natura klifom nie szczędzi.

A to już widok ze statku. Zatoka Gdańska. Ziemia jest płaska?

Na koniec widok z Archikatedry Gnieźnieńskiej.

P.S. 1. Jeszcze jedno zdjęcie z widokiem na most w Toruniu. Jednak to panorama oszukana, bo wycięta ze standardowego zdjęcia. Może być?

P.S. 2. W tym miejscu serdecznie pozdrawiam Krzyśka kajmana, Kasię i Zbyszka z dzieciakami, Daniela, a przede wszystkim Jurka z Rodziną.

Spacer po Beskidzie Wyspowym

2010-08-13T17:25:00.001+02:00

Półrzeczki, Jasień, Mogielica, Jurków. Uwielbiam, uwielbiam chodzić po górach! W tym tygodniu udało się wyrwać w takie okolice razem ze Szwagrem, który jest autorem poniższych zdjęć. Polecam każdemu takie odsapnięcie i odmóżdżenie. Wystarczy tylko jeden dzień.

Śrubkami zakręcony

2010-08-10T10:10:00.002+02:00

Premiera tej płyty odbyła się w lutym, ale ja dowiedziałem się o niej z końcem lipca. Kiedy przechodziłem ulicą, zauważyłem plakat. To on przyciągnął moją uwagę. Najpierw swoim wyglądem (por. okładka polewej), a potem nazwiskami. Badach, Miśkiewicz, Turnau, Wodecki... Co to za projekt? - pomyślałem. Zorientowałem się szybko, że nie jest to twór podobny do "Męskiego grania" (wspólna trasa koncertowa i wspólne oraz indywidualne występy), ale jest to nowy projekt muzyczny od A do Z, a właściwie do Ś, ponieważ nazywa się Śrubki. W połowie lipca odbył się koncert w Krakowie, który niestety przegapiłem, ale nie ma tego złego - cóż, jeszcze można się o czymś dowiedzieć przypadkiem i poza internetem. Pomysłodawcą i kierownikiem projektu jest Michał Jurkiewicz, muzyk znany z zespołu Grzegorza Turnaua. Świadczy o tym także skład muzyków, którzy zagrali i zaśpiewali w Śrubkach. Ojcem chrzestnym, tego projektu jest właśnie Grzegorz Turnau, który niejako "postawił pod ścianą" Michała Jurkiewicza, twierdząc chyba, że tak zdolny muzyk nie może się marnować. Tą historię warto jednak przeczytać z solidnie wydanej okładki.

Niechcący powstał projekt na temat, a tym tematem jest podróż i kolej. Mimo, że PKP nie jest sponsorem płyty, to na temat parowozów, semaforów, pociągów można usłyszeć wiele ciepłych słów. Nie będę wymieniał wszystkich utworów i omawiał każdego z osobna - wystarczy włączyć płytę i stwierdzić, że nie ma na niej słabej kompozycji. Choć Kolejowy szlak, Nasza podróż, Międzyplanetarny rejs i Parowy pociąg utkwiły najbardziej w mojej pomięci po dwóch przesłuchaniach. Dobrodziejstwem tej płyty są nie tylko kompozycje z perfekcyjnym instrumentarium, ale przede wszystkim wokaliści. Gościnne (lub nie!) występy Kuby Badacha, Doroty Miśkiewicz, Grzegorza Turnaua, Zbigniewa Wodeckiego, ale także mniej znanych Oli Królik, Małgorzaty Markowskiej oraz Agnieszki Jurkiewicz, no i samego Michała Jurkiewicza ubogacają cały projekt. Przy utworze Nasza podróż (czyj to wokal? ;-) ) można naprawdę odjechać, odpłynąć i odlecieć. Może nie czas o tym wspominać, ale na płycie można znaleźć także utwór na miarę pastorałki pod tytułem Z wysokiego nieba, aczkolwiek nadaje się do słuchania również wczoraj, dziś i jutro. Jak widać - można się nieźle zakręcić na punkcie Śrubek. Nie tylko będąc miłośnikiem kolei. Pora kończyć, dalsze rozpisywanie się nie ma sensu. Zamiast tego poniżej załączę filmik dotyczący płyty:

P.S. Proszę, zwróćcie w nim uwagę na chwilę 5:58 ;-).

Spacer po Jurze

2010-08-09T10:25:00.002+02:00

Ogólnie rzecz ujmując jestem mieszkańcem Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Bardzo lubię po niej spacerować i podróżować w tą i z powrotem. Dlatego chciałem podzielić się poniższymi, typowymi-nietypowymi wido(cz)kami ze spaceru. Warto dodać, że to był późnowiosenny/wczesnoletni spacer.

Gayga, Świętej Pamięci...

2010-08-03T23:16:00.003+02:00

Ten wpis jest aktualny. Szkoda, że jest aktualny. Szkoda, że jest. A może nie? Nie wiem. Wiem, że muszę na ten temat napisać. Wprost i szczerze - pewnie nie byłoby go, gdyby nie fakt, że 30 lipca tegoż roku zmarła Gayga czyli Krystyna Stolarska. Wokalistka, która bezsprzecznie kojarzyła MISIE z latami 80-tymi, swoim zadziorem i lekkim zwariowaniem. Zwariowaniem, które nawet lubiłem. Do dziś na mojej półce (sprawdziłem, jest grzeczny!) leży singiel Tonpressu. Numer katalogowy S-498. Gayga i Din. Utwory: strona A - Ja ruchomy cel (B. Sołtysik - J. Kondratowicz), strona B - Chodzę, stoję, siedzę, leżę (B. Sołtysik - W.Jagielski). Co to za utwory?

Proszę bardzo:

Tak wtedy grano. Tak robiono teledyski. Takie były fryzury. Możnaby rzec - typowe. Jednak Gayga w tym repertuarze i wyglądzie była oryginalna. Jakoś wtedy tamten kicz (chodzi mi wyłącznie o stylizację i choreografię, a nie muzykę!) nikomu nie przeszkadzał, a nawet był modny. Poza tym nie był przejaskrawiony w sposób, jaki czynią to dziś niektóre wokalistki. Gayga pochodziła ze Śląska, ukończyła szkołę muzyczną w klasie skrzypiec. Myślałem, że wraz z końcem wybuchu polskiego rocka skończyła się także Jej działalność artystyczna. Czy pamięta ktoś dyskotekowy zespół MC Diva (całkowiecie nie moja "bajka"!) i np. utwór "Panie coś pan"? To również twórczość Ś.P. Krystyny Stolarskiej. Kolejnym zaskoczeniem dla mnie była informacja, że nie tak dawno temu Gayga wydała nową płytę. A na niej między innymi ten utwór:

Bardzo ładny utwór, prawda? Źle, że piszę o tym post factum. Mogę zatem napisać tylko jedno - lepiej późno niż wcale.

P.S. O Ś.P. Katarzynie Sobczyk tylko wspomnę w tym jednym zdaniu. Utwory Kasi Sobczyk (tak się wtedy mówiło i pisało) to muzyka moich Rodziców, którą dzięki Nim poznałem i cieszę się, że miałem taką okazję.

Przepraszam...

2010-07-30T22:06:00.002+02:00

... że tak długo byłem nieobecny tutaj. Właśnie naprawiam niebyt.

Koncert na 25-lecie - Armijne występy

2010-07-30T22:05:00.006+02:00

Wreszcie przechodzę do opisu występu gospodarza. Jak już pisałem wcześniej, zespół Armia był na scenie kilka razy, jakby w międzyczasie. Koncepcja koncertu przeplatanego grą kolejnych gości udała się, ponieważ uczestnik nie mógł się nudzić ani chwili. Zmiany zespołów wprowadzały zmiany klimatów. Zatem w kliku zdaniach postaram się opisać każdy tzw. set czyli część.

Set antyarmijny

PUNKtualnie koncert rozpoczęło krótkie intro wykonane przez Wojciecha Konikiewicza. Szczerze pisząc, to nie byłem wtedy jeszcze obecny w 100%, ale o tem potem. Następnie na scenę wyszedł zespół w składzie: Krzysztof Banan Banasik - waltornia, Robert Goldroker Brylewski - gitara, Aleksander Alik Dziki - bas, Sławomir Merlin Gołaszewski - instrumenty wszelakie dęte i nie tylko, Piotr Stopa Żyżelewicz - perkusja i oczywiście Tomasz Budzy Budzyński - wokal. "Saluto" - krótka zapowiedź Budzego i poleciały dźwięki gitary ze słynnym refrenem "heja-hooo, heja-hooo". Po tym powitaniu Budzy przedstawił skład zespołu, który nieomal w całości zgadzał się z tym naj-pierwszym. Nieomal, ponieważ Stopa godnie zastępował Ś.P. Janusza Rołta, wspomnianego także przez Budzego. Armia zagrała same tzw. przeboje tamtych lat. Utwór "Jeżeli" jak zwykle zabrzmiał niezwykle - jednak ja jestem wyjątkowo nieobiektywny, kiedy słyszę śpiew "nadejdzie nasz czaaaas". Gitara miała pogłos (albo mnie się zdawało) przypominający ten z płyty "Jak punk to punk". Na utwory "Zostaw to" i "Niezwyciężony" zamiast Stopy za perkusją usiadł Tomasz Gogo Szulc Kożuchowski, a w ostatnim utworze zamiast Alika na basie grał Krzysztof Dr Kmieta Kmiecik. Warto dodać, że technicznie zespołowi pomagał niejaki Partyzant.

Mnie udało się wejść na koncert właśnie w czasie "Jeżeli". Dlaczego dopiero wtedy? Zmienię trochę temat, ale warto o tym napisać. Cóż, zapomniałem sobie, że nie można wejść z butelką 1.5 l wody do środka (co jest zrozumiałe, bo już nieraz spotykałem się z taką praktyką) i musiałem się wrócić, aby zostawić ten cenny przedmiot w bezpiecznym miejscu. Dodam, że za bramkami sprzedawano 0,5 l wody za 5 zł (co nie jest zrozumiałe, a może zrozumiałe, ale kompletnie nie fair), a temperatura powietrza wynosiła ponad 30 stopni Celsjusza. Z tego, co wiem, to muzycy nic o tym nie wiedzieli. Zatem, niestety, organizatorzy nie postarali się albo celowo wykonali manewr sprzedaży uczestnikom koncertu wodę w takiej cenie. Warto też dodać, że dziwnie brzmiały dźwięki koncertu tuż po 17:00, ale godzina 22:00 czyli bezwzględna godzina zakończenia koncertu spowodowała taką, a nie inną godzinę rozpoczęcia. Dobrze, że amfiteatr był zakryty wielkim namiotem, ponieważ rozpięte płótno nie tylko chroniło przed ewentualną złą aurą, ale dawało poczucie koncertowej atmosfery. W pełnym słońcu byłoby trudniej. To sobie ponarzekałem...

1. Saluto
2. Aquirre
3. Jeżeli
4. Zostaw to

5. Niezwyciężony

Na znanej stronie www bornin60s dodał takie oto fragmenty tego setu:

Set legendarny

W kolejnym wejściu wyszedł oryginalny skład zespołu z płyty "Legenda". Banan, Budzy, Goldroker, Merlin, Stopa, a na basie zagrał Dariusz Maleo Melejonek. Na początek zespół pobawił się z publicznością w 3 bajki. "O-o-oooo-o!" śpiewano nie tylko na i pod sceną. Potem zabrzmiał utwór, który słyszałem w Krakowie, ale jego brzmienie było inne, jakby nieco rozmyte. Oczywiście taki nastrój wprowadziła znakomita gra na gitarze. Jak przyglądałem się Robertowi Brylewskiemu, to odnosiłem wrażenie, że On głaszcze gitarę, muska struny, prawie ich nie dotykając. "Opowieść zimowa" była zapowiedziana jako utwór najbardziej lubiany na Forum Ultima Thule. Na koniec usłyszałem utwór, który na koncercie słyszałem bardzo, bardzo dawno temu. Kończy on "Legendę" i skończył również tą część koncertu. Po tym zakończeniu Tomasz Budzyński otrzymał statuetkę od... no właśnie, zapomniałem już nazwy tej instytucji, którą reprezentował Ryszard Poznakowski, w dowód wdzięczności za 25 lat pracy. W tym momencie ciepłe słowa od Budzego popłynęły w stronę fanów. Zapomniałem dodać, że Poznakowskiego przywitała na scenie nieznana mi Pani (chyba pracownica Urzędu, ale jakiego? Dzielnicy? Miasta? Prezydenta i Premiera? ;-) ), a potem zapowiedziała Moskwę jako Armię. Oj, czepiam się... przepraszam.

1. 3 bajki
2. Gdzie ja tam będziesz ty
3. Podróż na wschód
4. Opowieść zimowa
5. Dla każdej samotnej godziny

Jako uzupełnienie umieszczam kawałek "Opowieści zimowej" wraz Poznakowskim na koniec, wykrzykującym wiwaty na cześć rock'n'rolla (oryginalnie umieścił to bornin60s):

Set triodantejski

Nastąpił wreszcie ten set, na który czekałem z niecierpliwością. Powodem jest fakt, że nie byłem na koncercie Armii, kiedy w zespole grał Michał Grymuza. Teraz dane było mi to zobaczyć i usłyszeć. Można napisać, że pomysł gry w oryginalnych składach z płyty na płytę, był dla fanów niesamowitą podróżą w czasie. Czy trzeba pisać, że wszystkie utwory zabrzmiały tak, że wzruszenie doprowadziło mnie nieomal do łez. A już solówka, przed którą Grymuza kiwał głową (że nie podoła?), rozdrobniła materię na popiół i stała się diamentem tego koncertu, zapamiętanym przeze mnie na całe życie. Z wrażenia tego wspomnienia prawie zapomniałbym wymienić skład: Banan, Budzy, Stopa oraz Michał Grymuza na gitarze i Paweł Piotrowski na basie. Tak, tak, ten sam który występował onegdaj z Dezerterem (mieliśmy zatem na scenie sporą część tego zespołu, jeśli weźmie się pod uwagę występ Deutera). Zabrakło mi jednego, wyjątkowego utworu, ale "Miejsce pod słońcem" (bo o nim mowa) było już grane na 20-leciu. Po raz pierwszy poczułem niedosyt i zaświeciła się lampka w mojej głowie z wielkimi dwoma dwójkami. 22:00 była przed nami, ale czas uciekał.

1. Wyludniacz
2. Popioły
3. Pieśń przygodna

Minutowy filmik bornin60s pokaże namiastkę tego co się działo w czasie tego setu:

Set duchowy

Tym razem będziecie mogli zobaczyć prawie całą część tego jakże krótkiego setu, a to dzięki 83triodante. Skład "Duchowy" i na scenę wyszli: Banan, Budzy, Piotrowski, Stopa i Dariusz Popkorn Popowicz. Ponownie zmiana gitarzysty wyraźnie zmieniła brzmienie zespołu. Wiadomo oczywiście, że Armia inaczej grała na "Legendzie", inaczej na "Triodante", inaczej na "Duchu". Wówczas odczytywano to jako zmianę stylu, powolną metamorfozę. Dziś wiadomo, że Armia po prostu gra inaczej niż zwykle i wcale nie mam na myśli tylko tytułu utworu. Warto wspomnieć, że na koniec pierwszego utworu, kolega z Forum Ultima Thule, dzięki Budzemu, niejaki Bard - huknął do mikrofonu, że "życie ludzkie jest ważniejsze niż czyjeś małe interesy". Utwór "On jest tu" uniósł chyba całą widownię. Poza tym był zagrany na dwie perkusje, co dodaje smaku. Do Stopy dołączyła Beata Polak. Popatrzcie i posłuchajcie, proszę...

1. Inaczej niż zwykle
2. On jest tu

Set drogowy

W tym fragmencie armijnego występu na scenie mogliśmy zobaczyć: Banana, Budzego, Dr. Kmietę, Popkorna i Beatę Polak (dawniej: Kozak, znaną też jako Rozencwajgową). Na set wybrano taaaakie utwory, że nie mogło być źle. Było bardzo dobrze, ba, znakomicie. Riffy Popkorna już od pierwszych taktów "Domu przy moście" aż do końca "Buraków, ..." nadawały drogowy charakter. Jednak to "Adwent" najbardziej utkwił mi w pamięci. Po pierwsze dlatego, że czekałem na ten utwór w wersji koncertowej od dawna, po drugie dlatego, że wprowadził on niezły ferment w pogującą publiczność swoim połamanym rytmem. Ferment w pozytywnym tego słowa znaczeniu, choć momentami utwór nadaje się tylko do posłuchania. Dzięki 83triodante można sprawdzić...

1. Dom przy moście
2. Adwent
3. Buraki, kapusta i sól

Set na bis

Jedyny smutek, jaki mnie coraz mocniej ogarniał w czasie koncertu to wizja dwudziestej drugiej. Nawet woda za 5 zł była do przełknięcia, a wrażenie niedokończonego koncertu... ech! Z drugiej strony ten niedosyt tylko zachęca, aby kiedyś ponownie udać się na koncert Armii. Ostatnia część była wybitnie skierowana do fanów i dla fanów. Tym razem zespół wystąpił w składzie: Banan, Budzy, Dr Kmieta oraz
Rafał Frantz Giec na gitarze, Tomasz Krzyżyk Krzyżaniak na perkusji, Jakub Bartoszewski na drugiej waltorni. "Underground" z zaśpiewem publiczności w refrenie zabrzmiał bardzo radośnie. Natomiast przed utworem "Niewidzialna armia" na scenę wyszedł Dziki (nie mylić z Alikiem, bo to Ten od mocnegoramienia), powiedział słynną sentencję "Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie", po czym Budzy wziął niespodziewanie miecz do ręki, chyba ten sam, który otrzymał pięć lat temu od Forum i krzycząc "My jesteśmy armia i wy jesteście armia" zamachnął się na utwór, który wywołał euforię. Do widzialnej Armii dołączyli wówczas Robert Brylewski i Sławomir Gołaszewski. cybuch4 uwiecznił ten moment, co można sprawdzić poniżej, jednak atmosfery tamtej chwili nie da się ani tutaj opisać, ani żadne nagranie tego nie przekaże. Do zapamiętania - ever! Mieliśmy zatem dwie gitary i dwie waltornie. Armia muzyków na scenie. Choć kilku zabrakło, chronologicznie: wspomnianego Ś.P. Janusza Rołta, basisty Tomasza Żwirka Żmijewskiego, gitarzysty Pawła Klimczaka i perkusisty Macieja Ślepego Głuchowskiego. Na finał zgrabne przejście - "The Other Side". Na drugą zwrotkę jako wokalista dołączył Gero, muzyk Moskwy i jednocześnie postać znana z Forum Ultima Thule. Niestety, koncert musiał się skończyć. I tak jak rozpoczął się punktualnie o 17:00, tak zakończył się o 22:00 (może 3 minuty po). Tomasz Budzyński wyszedł jeszcze na scenę, podziękował, wytłumaczył się z braku bisów, a od fanów poszło chóralnie zaśpiewane "Sto lat".

1. Underground
2. Niewidzialna armia
3. The other side

Dodam jeszcze, że jest zaplanowane wydanie płyty z zarejestrowanym dźwiękiem i obrazem z tegoż wydarzenia. Poza tym wspominałem wcześniej, że w podróży na koncert towarzyszyło mi dwóch For(um)owiczów z Ultima Thule (przy czym jeden w obie strony). Dlatego chciałbym Im z tego miejsca podziękować za miłe towarzystwo. Gralath i heavy drummer - dzięki! Na koniec galeria pod tytułem "Bezpośrednia Armia":

SKOŃCZYŁEM - ROZPOCZYNAJ!

Dopisek: Zapomniałem odnotować, ale to trochę prywata, dlatego, może dobrze, że na końcu. Miło było spotkać Dzikiego, kertoipa z Forum LP3 i smoka z Forum UT. Pozdrawiam!

Izrael na 25-leciu Armii

2010-07-07T23:00:00.056+02:00

Ostatnim, jakże zaprzyjaźnionym gościem koncertu był zespół Izrael. Nie pamiętam już dokładnie ilu muzyków (a było pisać wcześniej ?!?), ale było ich wielu, dlatego nieco dłużej potrwało "ustawianie się". Mnie ten czas się nie dłużył, ponieważ spotkałem się na chwilkę z kolegą z Forum LP3 (Kertoip pozdrawiam). Na scenie ponownie znaleźli się Robert Brylewski, Maleo, Paweł Kelner. Ponadto zagrali muzycy tacy jak Stopa, Dżu Dżu, Kinior. Chyba się nie pomylę, jak napiszę, że przez moment występował też Alik Dziki. Ozdobą składu była córka (?) Roberta Brylewskiego. Najbardziej ucieszyłem się z tej oto pieśni (filmik oryginalnie włożony przez cybuch4):

Izrael po kolei grał utwory:

1. Nie poddawaj się

2. Nie poddawaj się - dub

3. Nikt

4. Idą ludzie Babilonu

5. Płonie Babilon

6. Kapłani szatana

7. Duchowa rewolucja

8. See I and I

Zatem, jak widać, same przeboje, ale chyba tego oczekiwała publiczność. W końcu cała ta impreza była takim cofaniem się w czasie. Mnie osobiście koncert Izraela bardzo się podobał, nie tylko dlatego, że nie miałem okazji dotąd usłyszeć zespołu na żywo, ale także dlatego, że - poza "rozkręcającymi" pierwszymi dwoma utworami - cały występ niezwykle rytmicznie pobudzał wszyskich do tańca lub przynajmniej "gibania". Obecność tak wielu muzyków na scenie także robiła bardzo pozytywne wrażenie. Izrael to taka mała regałowa armia, która daje wiele przyjaznej energii.

Marzyłem o usłyszeniu utworów 3, 4, 7 i 8 - marzenia się spełniają...

2 Tm 2,3 na 25-leciu Armii

2010-06-30T22:00:00.003+02:00

Tymek. Gość i nie gość. Połowa, jeśli nie więcej, składu zespołu 2 Tm 2,3 maczała (lub macza nadal) palce w twórczości Armii. Osobami, które nie pojawiły się wcześniej ani później było dwóch Robertów - Drężek (Drężmak) i Friedrich (Litza). Występ Tymka przez wiele osób, również przeze mnie, był zaliczony do najbardziej udanego spośród gości tego wieczoru. Muzycy pokazali klasę, a dodatkowo do muzyków próbowała włączać się publiczność (zdjęcie trzecie i postać znana z Forum Ultima Thule). Grupa przedstawiła takie utwory:

1. 888

2. Lew Hadasz

3. Nie umrę

4. Marana Tha

5. Effatha

6. Shema Israel Adonai Elohenu Adonai Ehad

Jak to określił Maleo przed utworem nr 4 Litza zalożył nowy strój, tzn. wziął drugą gitarę. Poza tym zaczęła się jazda na dwie perkusje, Stopę wspomagała Beata Polak. Zatem stare utwory w nowym stroju zabrzmiały tak potężnie i z taką energią, że uważam tą część koncertu za najlepszą (cały czas piszę o gościach). Utwór "Marana Tha" na wokalu był w zasadzie wykonywany tylko przez Litzę, jednak zabrzmiał niezwykle donośnie. Pewnie nie jestem tutaj obiektywny, bo mnie się podobało. I to bardzo. Aż tak. 2 Tm 2,3 - nadzwyczajna flota zjednoczonych sił. Oto fragmencik występu (filmik dodany oryginalnie przez 83triodante):

Deuter na 25-leciu Armii

2010-06-30T21:00:00.039+02:00

Kolejnym gościem koncertu był zespół Deuter. Liderem Deutera jest Paweł "Kelner" Rozwadowski, znany również z innych zespołów. Jak zapowiedział Tomasz Budzyński, Deuter koncertował wraz z Armią w 1985 roku i wówczas był to pierwszy koncert Armii. Gościnnie w składzie występował także Robert Matera, wokalista i gitarzysta Dezertera. Deuter zagrał następujące utwory:

1. Piosenka o mojej generacji

2. Śmieci i diamenty

3. Totalna destrukcja (inny tytuł: 1984)

4. Jestem dzieckiem porąbanych czasów

5. Urodzony na nowo

6. Obłędny taniec

7. Głupota z dyplomami

Grupa dobitnie przypomniała czasy punkowego buntu, zwłaszcza w warstwie tekstowej widać ogólny sprzeciw wobec stanu rzeczy. Muzycznie również mogło się podobać. Dynamicznie, żywiołowo. Z pewnością zapamiętam charyzmatyczny śpiew Pawła "Kelnera". Zabrakło mi utworu "Nie ma ciszy w bloku", ale nie można mieć wszystkiego. Tak zabrzmiała "Totalna destrukcja" (oryginalnie dodane przez theskafest77):

Moskwa na 25-leciu Armii

2010-06-25T00:00:00.003+02:00

Drugim gościem koncertu był zespół Moskwa. Oczywiście skład z Pawłem Gumolą na wokalu i gitarze, do tego bas i perkusja. Grupa zagrała niezwykle szybko. Śmiem nawet twierdzić, że to nie był grzmot, to był piorun. Momentami wrażenie prędkości światła.

Kolejno wysłuchaliśmy na koncercie:

1. Po co żyjesz, dokąd idziesz (tytuł roboczy, ponieważ nie zanotowałem oryginalnego)

2. Nigdy!

3. Co dzień (śmierć na starcie)

4. Ja wiem, Ty wiesz

5. Tam, gdzie jasno

6. Stań i walcz

7. Matka Ziemia (ponownie tytuł roboczy)

8. Saluto

9. Powietrza

Dla mnie osobiście zrobiło się ciekawie dopiero od drugiej piosenki (jak inżynier Mamoń - znam), ale tak mi zostało już do końca. Utwór "Nigdy!" dosłownie zamiótł publikę pod widownię. Z każdym kolejnym zagranym było coraz lepiej i mocniej. Warto dodać, że muzycy Moskwy zrobili prezent muzykom Armii i zagrali w wersji rege-ska utwór "Saluto". Na koniec Toamsz Budzyński dołączył do zespołu i razem z Pawłem wykrzykiwał refren "Powietrza". Prawdziwy punkowy czad, jaki dała Moskwa, zapamiętam na długo. Ci, którzy szybko "wpadali" w pogo, podejrzewam, że równie szybko z niego "wypadali", ponieważ do takiego tempa trzeba mieć kondycję. A ja wracałem pamięcią do końca lat 80-tych i winylowej płyty z gwiazdą na okładce. Ja wiem, Ty wiesz... Podsumowując - naprawdę świetny występ! Zobaczcie sami (filmik oryginalnie osadzony przez theskafest77):

Kryzys na 25-leciu Armii

2010-06-24T23:00:00.002+02:00

Pierwszym gościem na 25-leciu Armii był zespół Kryzys. Legendarna formacja wskrzeszona po 30 latach, głównie za sprawą jej lidera Roberta Brylewskiego i perkusisty Macieja Góralskiego. Zespołu nie wolno mylić z Brygadą Kryzys, która historycznie była po. Nie ma co ukrywać, że występ zbiegł się z wydaniem pierwszej płyty zespołu w Polsce (nie do wiary, a jednak). W dzisiejszym składzie ciekawie brzmi gra na dwóch saksofonach. Należy jednak podkreślić, że wśród muzyków stanowiących trzon zespołu można zobaczyć także młodą basistkę (uroda na zdjęciach poniżej :-) ).

Zespół brzmiał bardzo poprawnie, ale upał spowodował, że publiczność nie reagowała na tyle żywiołowo, aby dynamiczne rytmy zespołu Kryzys pobudziły do większych tańców. Kolejno usłyszeliśmy utwory:

1. Armagedon

2. Telewizja
3. Mam dość
4. Ambicja

5. Święty szczyt

Przeboje, bo tak można nazwać utwory 2 i 3 zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie. Natychmiast cofnąłem się myślami w czasie, choć zupełnie nie kojarzę faktów związanych z zespołem pod koniec lat 70-tych. Natomiast pamiętam jeden z tych utworów na historycznym winylu "Fala". Bodajże ten (fragment występu umieszczony oryginalnie na youtube przez człowieka o nicku manyhuana):

Utwór zagrany na koniec z pewnością też nie był przypadkiem. Publiczność się rozkręcała...Jaki był kolejny gość?

Wstęp o koncercie z okazji 25 urodzin. Czyich?

2010-06-24T21:00:00.075+02:00

Wreszcie, wreszcie, wreszcie!!!

Pobiłem rekord niebytu, dlatego postaram się to nadrobić. Wszystkich, którzy tu zerkali, mimo tej beznadziejnej ciszy mocno przepraszam. Jednak do rzeczy...

Przed połową czerwca miałem okazję być na bardzo ważnym dla mnie wydarzeniu muzycznym, kto wie czy nie najważniejszym jakie dane było mi dotąd słuchać, oglądać i obserwować. Oczywiście był to koncert, ale nie byle jaki. I nie mam na myśli wizyty zagranicznej gwiazdy. Mój ulubiony zespół pochodzi stąd. Tą muzykę słucham od wielu, wielu lat. Grupa obchodziła niezwykłe święto. 25 lat istnienia, 25 lat występów, 25 lat nagrywania płyt i 25 lat zadziwiania swoich fanów. Czas jest nieubłagany, ma to do siebie, że ucieka. Mało tego, kiedy na początku lat 80-tych Stonesi obchodzili swoje dwudziestolecie, każdy kto interesował się muzyką zdawał sobie sprawę jak wielki szmat czasu minął. Dziś wielu zespołom "stuka" 30-tka, a grupy dziesięcioletnie wydają się nadal tak młode... Czy to jest jakiś relatywizm czasu? Dość tej filozofii...

A propos, na koncert jechałem z pewnym młodym człowiekiem, który opowiadał bardzo ciekawe rzeczy. Może jednak o szczegółach napiszę innym razem, ponieważ mam zamiar napisać o tym koncercie w częściach. Dlaczego? Otóż ARMIA, która obchodziła swoje urodziny jako gospodarz zaprosiła szereg gości. Koncert miał niezwykły przebieg, a jego plan, praktycznie zrealizowny wyglądał następująco:

Armia - set antyarmijny
Kryzys
Armia - set legendarny
Moskwa
Armia - set triodantejski
Deuter
Armia - set duchowy
2 Tm 2,3
Armia - set drogowy
Izrael
Armia - na bis

Wymyśliłem, że na temat każdego zespołu napiszę kilka zdań osobno, a na koniec będzie o... Armii. Teraz kilka zdjęć. Galeryjkę możnaby zatytułować "Armia z dystansu".

Szok! Niedźwiedź spaceruje w Krakowie

2010-06-01T11:11:00.031+02:00

Ta informacje była dla mnie piorunująca. Kiedy tylko dowiedziałem się, że ZNANY REDAKTOR MUZYCZNY TRÓJKI przyjeżdża do Krakowa - to bardzo chciałem się z Nim zobaczyć. Udało się. Marek Niedźwiecki wcale nie przyjechał tutaj na wycieczkę i celowo napisałem taki tytuł rodem ze znanego portalu informacyjnego. Jednak mały spacer doszedł do skutku... a dla mnie nieomal nierealne było to, że istotnie mogę oprowadzić Marka Niedźwieckiego po kilku krakowskich uliczkach.

Na dodatek, na koniec usiedliśmy przy kawoherbacie, gdzieś przy stoliku na Rynku we trójkę, ponieważ dołączył do nas jeszcze Pan Andrzej, związany ze środowiskiem akademickim. Celem wizyty Pana Marka były wykładospotkania ze studentami UJ. Pan Andrzej odwiózł Pana Marka gdzie było trzeba. Niestety, ja nie mogłem uczestniczyć w tych wykładospotkaniach. Natomiast z naszego spotkania pozostały zdjęcia, radość i wdzięczność. Tak trzymać...

Więcej Niedźwiedziowych zdjęć można znaleźć tutaj :-).

Koncert Bez Jacka

2010-05-31T23:33:00.214+02:00

Nadrabiam za-le-gło-ści!!! Tak, ponieważ ponad dwa tygodnie temu w klubie Prominent w Krakowie miał miejsce koncert zespołu, który poznałem niedawno. Tylko dzięki Forum LP3. Niesamowitą historię tego zespołu można przeczytać tutaj. Można się też tam dowiedzieć skąd się wzięła nazwa "Bez Jacka". Doświadczenie zespołu było widać również w czasie występu i aż wstyd, że nie znałem ich twórczości wcześniej. Człowiek się ciągle uczy...

Na koncert trafiłem przypadkiem. Dowiedziałem się o nim dzień wcześniej czytając jakieś info internetowe o koncertach. Nie zastanawiałem się nawet pół minuty czy się wybrać. Koncert odbył się tuż przed falą powodziową i nawet przemknęła mi taka myśl, że może muzycy nie dotrą i zostanie on odwołany. Tak się nie stało. Poza tym miejsce koncertu było łatwiejsze do znalezienia niż sądziłem. Jednak czasem internetowe mapy też przekłamują. Zmylony, po poszukiwaniach, spóźniony - trafiłem wreszcie do klubu. Na szczęście sam koncert również nie zaczął się punktualnie. Całe towarzystwo chętne wysluchania siedziało sobie wygodnie w fotelach popijając to i owo w oczekiwaniu na występ. Podszedłem jak najbliżej sceny i jeszcze znalazłem wygodne miejsce.

Muzycy wyszli i bez zbędnych zapowiedzi zaczęli grać. Zapowiedzi, monologi, a nawet dowcipy były potem w trakcie samego koncertu. Niestety, jestem gapa, bo nie spisałem sobie rzetelnie kolejności wszystkich utworów. Poza tym moja znajomość twórczości jest jeszcze zbyt słaba, abym rozpoznawał tytuł po refrenie. Co prawda, lider zespołu Zbigniew Stefański przy zapowiedziach wymienił większość tytułów (i chwała Mu za to), ale i tak część z nich mi uciekła. Być może ktoś to jeszcze uzupełni. Z moich notatek kolejność utworów wyglądała następująco:

1. Polanka (???)

2. ?

3. Cichutko pomaleńku

4. Na przekór własnym snom

5. Martyna

6. Bociany (tytuł roboczy)

7. Skazańcy

8. Erotyk dla Basi - wiersz Baczyńskiego

9. Śni się lasom las

10. Wiewiórka

11. ?

12. Dzień budzący się Twoim spojrzeniem

13. Za spokój mego snu

14. Madonna

15. Bałwanek (bis)

16. Zwiewność (bis)

Zatem niewiadomą dla mnie pozostają trzy tytuły. Skupiając się na samej muzyce i przekazie to... już wchodząc do klubu miałem wrażenie, że wchodzę do innego świata, a występ to tylko spotęgował. Jakby się zatrzymał czas. Poezja wyśpiewana i zagrana w taki sposób, że po koncercie jest się jednocześnie "odszumionym" i "pełnym energii". Znany klasyk mówił kiedyś o ładowaniu akumulatorów. Dodałbym do tego odwirusowywanie pamięci operacyjnej jaką jest niewątpliwie mózg człowieka. Dźwięki płynące powoli lub nieco szybciej, utwór po utworze i można się całkowicie zapomnieć.

Moją uwagę zwróciła obecność dwunastostrunowej gitary lidera w instrumentarium, jednak bez fletu Jarosława Horacego Chrząstka nie byłoby tej przestrzeni i tej cudowności jaka płynie z głośników. W czasie utworu Martyna pięknym solo na gitarze popisał się Mariusz Wilke. Zespół uzupełnia i podstawę basową daje Wojciech Sokołowski. Bardzo podobał MISIE i utkwił na bardzo długo dialog gitary i fletu pod koniec utworu Śni się lasom las. Warto także odnotować, że w wykonaniu utworu Madonna zespół wspierała Aneta Kozak (nie jestem pewien na 100% nazwiska), która jest jedną z chórzystek Voce Angeli. Mieliśmy zatem występ gościnny i zarazem przypomnienie wydarzenia i dużego przedsięwzięcia, jakim było nagranie koncertowej płyty zespołu z chórem i orkiestrą. Warto sięgnąć po tą płytę. W czasie bisów ciszej (pod nosem) lub głośniej (na całe gardło) refreny pieśni śpiewali wszyscy słuchacze koncertu.

Po występie można było liczyć na zakup płyt, autografy i krótką rozmowę z muzykami. Na koniec napiszę jeszcze o tym, że zabrakło mi jednego utworu, który obecnie próbuje sił na Forum LP3 (nie mylić z samą Listą!). "Czas zmartwychwstania". Może będzie mi dane innym razem, ponieważ mam nadzieję, że wysłuchałem pierwszego, ale nie ostatniego koncertu zespołu Bez Jacka.

P.S. Ponownie przepraszam za jakość zdjęć. Znów z komórki.

Zew wolności - film i ścieżka

2010-05-24T19:24:00.048+02:00

Wreszcie mam chwilę, żeby napisać kilka zdań na temat filmu, o którym wspominałem jakiś czas temu tutaj. Moje oczekiwania i obserwacje były skierowane raczej na sposób przedstawienia zjawiska, aniżeli na samą treść. Niemniej jednak, nie ma co ukrywać, dowiedziałem się kilku nowych rzeczy.

Wybrałem się chyba na jeden z ostatnich emitowanych seansów i na całe szczęście nie było to jakieś "multi", ale małe kino, gdzie cała widownia liczy może 100 osób. Są jeszcze takie kina i oby istaniały jak najdłużej, bo dokument taki jak ten idealnie wpisuje się w klimat małego kina. Do kompletu wspomnień brakowało tylko starych, skrzypiących krzeseł. Skoro wspominam, to napiszę, że w moim rodzinnym mieście dawno temu zlikwidowano kino, w którym oglądałem takie filmy jak "To tylko rock", "Koncert", "Stoję, stoję czuję się świetnie", a na koncercie Armii, który się tam odbywał (oj, jak dawno temu) skini połamali rzędy foteli. Kina nie ma, jest hipermarket. Znak czasów. W każdym razie ten film pozwolił mi cofnąć się w czasie. Ta retrospekcja momentami była na tyle żywa dla mnie, że oczy wilgotniały.

Dokument ten nie ma konkretnego adresata i moim zdaniem - to nawet lepiej. Tzw. młodziaki i tambylcy czegoś się dowiedzą. Ci, którzy pamiętają tamten czas - mogą powspominać. Bardzo dobrze, że autorzy wpadli na pomysł przy tworzeniu scenariusza, aby pokazać, że oprócz opozycji jaką była wówczas "Solidarność", byli jeszcze zbuntowani, młodzi ludzie. Narratorem jest dziennikarz pochodzący z Wysp. Głównie on przeprowadza wywiady z ludźmi związanymi z muzyką. Ich opowiadania tłumaczą zjawisko buntu i powolnej przemiany. Dzięki tej narracji film robi wrażenie dokumentu historycznego. Bunt jest jednak przedstawiony bez martyrologii, bez wyolbrzymiania, za to z przenikającą ówczesną rzeczywistością. Przykładem są wypowiedzi Lecha Janerki na temat cenzury i instrumentów wystruganych z kwietnika. Muzyka niewątpliwie przemieniała, ale nie tyle bezpośrednio, co raczej dotykała ona myślenia i postrzegania sytuacji. Rock, a szczególnie punk, w Polsce nabrał całkowicie innego i unikalnego znaczenia. W filmie nie ma także wybielania i mitologizowania muzyków, a dobitnym przykładem jest wypowiedź Kory, która robiła, to co robiła (od czego się całkowicie odcinam, w przeciwieństwie do muzyki, którą tworzyła) i co tajemnicą chyba nie było...
Film jest dokumentem, ale inaczej niż "Fala" próbuje wytłumaczyć przyczyny i skutki zjawiska wpływu muzyki na ówczesnych młodych ludzi. Właśnie to pogłębienie daje kontekst historyczny. Co prawda, są pewne niedomówienia, ale z pewnością nie ma przekłamań. Poza tym trudno w ciągu ponad godziny opowiedzieć o dziesięcioleciach. Doskonały jest dobór utworów do danego momentu filmu. W mojej pamięci utkwiła scena, kiedy mówiono o pierwszym polskim utworze, który był "przeciw". Mogę sobie tylko wyobrazić te odczucia, kiedy Czesław Niemen po raz pierwszy zaśpiewał "Dziwny jest ten świat". Tak, bo film nie opowiada tylko o muzyce lat 80-tych, choć ta jest przeważająca, ale historia opowieści sięga właśnie lat 60-tych.

Po obejrzeniu pozostaje jeszcze zaopatrzyć się w ścieżkę dźwiękową do filmu. Tutaj również dostrzegam świetny wybór utworów (co jest oczywiste), łącznie z ich kolejnością (co wymaga już chwili zastanowienia), jednak ewidentnie brakuje jednego utworu. Na płycie, a właściwie obu płytach, nie ma Kultu i utworu "Polska", który w trakcie oglądania filmu wywołuje sporo pozytywnych emocji. Być może zwyczajnie Kazik nie zgodził się na jej umieszczenie na... a jakże, nie inaczej... składance.

Na koniec małe uzupełnienie do filmu (żeby utrwalić, postanowiłem przenieść tutaj).

F... deszszszszsz

2010-05-18T23:59:00.007+02:00

18.05.2010, przed południem, Bulwary Wiślane, Kraków.

A mój komentarz? Cóż, może takie powiedzonko Phila Collinsa z koncertu w Chorzowie byłoby najbardziej adekwatne... Napiszę jednak tak: Żywioł i już.

Frontalny atak muzyczny Katolików

2010-05-13T13:13:00.001+02:00

Wreszcie mogę opisać płytę, którą mam w swoich zasobach od jakiegoś czasu. Z muzyką zespołu Katolika Front jestem zaprzyjaźniony od przynajmniej 2 lat, ale pliki MP3 ściągnięte z http://www.katolikafront.pl to nie jest to samo co cała płyta, którą mogę dotknąć, poczytać teksty w książeczce, itd. Tak mam... Z samą płytą nie zakumplowałem się od razu. Przyczyny kompletnie nie leżały po stronie zawartego materiału, ale raczej spowodował to zbieg okoliczności tych mniej lub bardziej zależnych ode mnie.

Płyta ukazała się pod koniec tamtego roku. Nagrywana od listopada 2005 do marca 2009, na dodatek w różnych miejscach. Długo. Mimo to całość stanowi bardzo spójny materiał. Jeśli ktoś tak jak ja lubi czasem posłuchać ostrzejszych gitar, lubi posłuchać tekstów, które "mówią" pozytywnie o Bogu, na dodatek w języku polskim, a znudziło mu się słuchanie "w kółko" muzyki przykładowo takiej jaką nagrywa Tymek, to ta płyta idealnie pokrywa się z jego potrzebami. Każdy z pewnością teraz pomyśli o tych i jeszcze innych porównaniach, jednak chciałbym od tego uciec. Sam głos wokalisty i frontmana Grzegorza Bociańskiego, pomysły zawarte na płycie oraz brzmienie zespołu są po prostu - co tu dużo pisać - oryginalne.

Już na samym początku efekt odgłosu przesuwanej gałki radiowej (czy ktoś jeszcze ma i/lub pamięta taki odbiornik radiowy?) nastraja słuchacza pozytywnie. Bardzo krótki, ale bardzo ważny tekst utworu Przegrała mecz: Widziałem śmierć/ Przegrała mecz/Trzeciego dnia/Przegrała śmierć może stanowić motto całej płyty, bo to jest prawdziwy under-kato-ground i najważniejsza informacja dla niedowiarków. Utwór Hej, Ty słuchaj doskonale znam jeszcze z czasów MP3. Chwytliwy riff (nie tylko na początku) i refren, który jak wejdzie do głowy, można nucić cały dzień. Potencjalny przebój - i wielka szkoda, że środki masowego przekazu, poza internetem, tak rzadko (do)puszczają takie utwory. Kolejny utwór to Blask - niech prowadzi mnie i płyta rozkręca się coraz bardziej. Mocno brzmi To musi się stać, tak muzycznie, jak i tekstowo, a słowa pochodzą z samej Apokalipsy Św. Jana. Do mnie osobiście najbardziej chyba przemawia utwór Sądy, gdzie spokojniejszy, a potem wzmocniony perkusją i powtarzany refren: Nadzieję trzeba mieć choćby cały świat krzyczał - nie powoduje, że dzień staje się jakby jaśniejszy. Kompletnie inne nastawienie do sprawy. Psalm 51 charakteryzuje się wstępem, gdzie wymawiane słowa samego psalmu mieszają z wymienianymi grzechami. To przecież psalm o oczyszczeniu samego siebie. Czytałem już opinie, że następna piosenka czyli przeróbka "Shout" Tears For Fears to perełka i nieliczny, wartościowy utwór na tej płycie. Mój Bóg - Shout, bo taki jest tytuł utworu, rzeczywiście jest ciekawym coverem. Bardzo dobrze, że zespół sięgnął i zawarł na płycie coś takiego. Jednak nie zgodzę się, że poza nim Katolika Front nie ma nic do zaprezentowania. Wystarczy posłuchać dalej. Po szybkim utworze Wyślij moje serce, który z pewnością miał, ma i będzie miał bardzo dobry odbiór na koncertach, przychodzi czas na balladę Tonę. Przecież ja bez Ciebie... Tonę. Na płycie niejeden raz można usłyszeć nakładane chórki, ale w tej piosence są one szczególnie wybijające się i świetnie odzwierciedlają charakter śpiewanego tekstu. Utwory Archaniele i Różaniec mówią o... wiadomo kim. W tym drugim zwróciłem uwagę na aranżację. Ponieważ obiecałem nie porównywać, to nie napiszę jakie tu miałem skojarzenia - pisząc tylko tyle, że miałem je z BAAARDZO słynnymi zespołami w Polsce i na świecie. W klimatach łódzko-sjetlijskich. Utwór Jak dwa razy dwa też może dawać radochę na koncertach. Przedostatni utwór to Augustyn. Chyba najbardziej znany z całej twórczości. Początkowe akordy zaczerpnięte z pewnej znanej (niekoniecznie od dobrej strony) kapeli punkowej są przełamane porykiwaniem lwa, o którym mowa w tekście. Zastanawiałem się o jakim Augystynie jest mowa, ale chyba chodzi o pewnego Ojca, zakonnika, opiekuna muzyków rockowych. Na koniec znów przesuwająca się gałka, tym razem po utworach zawartych już na płycie i wreszcie rozbrzmiewa ballada Jak rozpalony żar. Takie finałowe przesłanie: Otwieraj drzwi, otwieraj się.
I jeszcze słowa mojej ulubionej modlitwy.
Grzegorz Bociański, Jacek Przydryga, Krzysztof Stasiak, Zygmunt Koperczak z gościnnym udziałem Mateusza Stasiaka. Taki jest skład Katoliki Front. Zespół jest pewnie przekreślony w mediach już za samą nazwę (podobnie jak to było z nazwami "SS-20" i "Moskwa" w czasach komuny), ale myślę, że się tym nie martwi i robi swoje. Ewangelizacja. Kawał dobrej roboty!!! I to ostatnie zdanie - to moje podsumowanie.

Ox w "Raju"

2010-05-07T09:10:00.002+02:00

Mój ulubiony zespół OX umieścił na swojej www (link po prawej) informację oraz odwołanie do odcinka magazynu "Raj". Może to wydawać się nieco dziwne, a na pewno wtórne, ale uczynię to samo: http://www.tvp.pl/religia/programy-katolickie/raj/wideo/o-jezyku-wiary/1601103

Wszak nie zależy mi na byciu pierwszym, wprowadzaniu tutaj kompletnych nowinek muzycznych. Jak widać skupiam się na odnotowywaniu własnych przeżyć, powiązanych raczej z muzyką. Niewątpliwie ciekawym wydaje się wysłuchanie, co mają do powiedzenia Panowie-Oxowie. Nie mam pojęcia czy i kiedy program został wyemitowany. W odcinku jest także mowa o O. Maksymilianie Kolbe, przeprowadzony jest wywiad z ludźmi z Salezjańskiego Ruchu Ewangelizacyjnego "Saruel". Niecierpliewym napiszę jednak, że wywiad z zespołem OX wmontowano mniej więcej od szóstej do dwunastej minuty, ale naprawdę warto obejrzeć cały odcinek. Przypomniały mi się czasy, kiedy w "Raju" można było zobaczyć Ś.P. x. Grzesia. To już inna historia...

Oczywiście z mojej strony należy się spodziewać, że nie jest to ostatni wpis o Oxach.

Polskie tango po tajwańsku

2010-05-05T08:05:00.005+02:00

Nie dalej jak w sobotę, tuż po pierwszej części Polskiego Topu Wszech Czasów, dane mi było posłuchać w radio audycji Michała Owczarka (znanego jako Doktor Wilczur) pod tytułem "Strefa rock'n'rolla wolna od Angola". Nie słucham tej audycji zbyt często, choć wiem, że jak sama nazwa wskazuje prezentowane są tam utwory zagranicznych artystów, jednak takich, którzy nie śpiewają po angielsku. Zazwyczaj jest to muzyka ostra i dynamiczna. Podobnie było i tym razem, ale ideą ostatniego odcinka była prezentacja polskich utworów wykonywanych przez nie-polskich muzyków. Tak w nawiązaniu do Polskiego Topu. Były to covery lub po prostu utwory kupione jak to bywa na rynku, bo w końcu utwór też może być przedmiotem handlu.

Dlaczego o tym piszę? Ponieważ niektóre wersje polskich piosenek zwyczajnie mnie rozbawiły. "Spytaj milicjanta" Dezertera czyli wykonanie JMKE pod tytułem "Kusi miilitsalt" nie zdziwiło mnie specjalnie, ponieważ mieściło się w konwencji "Strefy ...". W końcu my też mamy na rynku płytę pod tytułem "Yugoton", a "Malcziki" zawojował listy przebojów. Jednakże poniższy utwór wprowadził mnie w lekką konsternację i nie będę tego ukrywał - śmiech. Przy całym szacunku do oryginału i kopii. Oryginał - made in Poland, kopia - made in Taiwan. Nie rozumiem tylko dlaczego tango jest pijane.

Całą listę utworów można znaleźć pod adresem: http://www.polskieradio.pl/trojka/wolnastrefa/ . Podsumowując, była to dla mnie obserwacja niezłych zjawisk muzycznych.

Bez koncertów, za to z radiem

2010-04-28T12:00:00.018+02:00

Nie udało się. Tydzień temu nie udało MISIE iść na koncert Sepultury. Supportem miał być Crowbar. Koncert odwołał okres po żałobie (to jasne i oczywiste) i... pył wulkaniczny. Może to i dobrze? Nie udało MISIE także iść na inny koncert, gdzie miałem posłuchać m.in. Voo Voo. A tu powodem były względy rodzinne. Pozostaje słuchać radia. W dniach 1-3 maja w Trójce "Polski Top Wszech Czasów", już po raz trzeci. Głosowanie tylko do 30 kwietnia. Ja już oddałem głosy, częściowo z pewnością na utwory, które nie pojawią się jako te najwyżej notowane. Dlatego pozwalam sobie niektóre przywołać je tutaj. Nie będę szeroko komentował, bo nie ma sensu. Ponieważ ustawiłem je w kolejności od 1 do 50, to wywołam takie oto miejsca:

3. Armia - Jeżeli. Utwór, od którego zacząłem sluchać tego zespołu. Tu w wersji koncertowej.

6. Aya RL - Ulica miasta. Jak dla mnie - czysta poezja. Muzycznie, aranżacyjnie, itd.

20. Paktofonika - Jestem bogiem. Napiszę tyle: UWAGA! NIECENZURALNE TEKSTY! Choć bardzo dobre. To dla mnie odkrycie tegorocznego zestawu do głosowania. Szwagier, pozdrawiam!

26. Skaldowie - Cała jesteś w skowronkach. Lata 60-te, moi Rodzice... i wilgotne oczy.

44. Golden Life - 24.11.94. Klasyk lat 90-tych. Okoliczności powstania utworu każdy zna. Prawda... na dziś...

Zachęcam do głosowania na własne najlepsze polskie utwory.

Ponad tydzień temu

2010-04-27T09:30:00.001+02:00

Poniższe zdjęcia powinny pojawić się ponad tydzień temu. Niestety czas jest nieubłagany. Dlatego staram się nadrabiać zaległości. Ponownie podkreślam, że chcę pokazać wydarzenie, z nieco innej strony, widziane moimi oczami. Wkraczamy teraz w inny etap, różnie rozumiany, dlatego to ostatnia galeria związana z...

Będąc tam pamiętałem nie tylko o ofiarach katastrofy... Wydarzenie sprzed pół roku... A tu - Łagiewniki.

Audycja na stronie Trójki...

2010-04-20T09:30:00.011+02:00

Na stronie www Programu Trzeciego można odsłuchać audycję autorstwa Michała Margańskiego. Choć tak naprawdę stworzyły ją tamte wydarzenia. Nie będę pisał, co wtedy robiłem, gdzie byłem, kiedy wysłuchałem tej audycji, itp. Nieważne. Wywarła ona na mnie niesamowite wrażenie, więc znów chciałem się podzielić...

Yacy i danco28 z Forum LP3 - dzięki!!! Zatem:

http://www.polskieradio.pl/trojka/smolensk/artykul155573_minione_dni_na_antenie_trojki.html

Przygotowania w Krakowie

2010-04-16T19:00:00.002+02:00

Chciałem się z Wami podzielić czasem i miejscem.

[*]

2010-04-10T11:55:00.004+02:00

Zawieszam działalność (pisanie postów), nie mam pojęcia na ile, ale ma to związek z dzisiejszym TRAGICZNYM wydarzeniem, a nie ma związku z żadną polityką tak czy inaczej pojętą.

5 lat i 2 minuty

2010-04-02T21:39:00.004+02:00

Wielki Piątek. Jeden z najważniejszych dni w roku. I te 5 lat dzisiaj...

Inspiracją do tego wpisu było wydanie wczorajszego "Dziennika Polskiego", a w zasadzie to jego ponad 20-minutowego dodatku. Taka muzyka ciszy...

P.S.1. 2 minuty później.

P.S.2. Mam nadzieję, że sobie zbytnio nie pozwoliłem.

de Zoo... Tytus? Nie! Cuba!

2010-03-31T17:17:00.007+02:00

Właściwie to się zastanawiałem czy pisać dzisiaj, czy nie pisać. Przed nami najważniejsze (dla mnie) Trzy Dni w roku. Pasowałoby się jakoś wyciszyć. I na pewno przyjdzie na to czas... Póki co żyję datą 01.04. ("Siostro basen, siostro tlen, do Trójki powraca ..." wiadomo kto). Na dodatek walnęło mi dzisiaj rewelacyjną nowością! I chciałem z tego miejsca podziękować za ten link. Cuba de Zoo - nowa, może nawet nowiuteńka formacja, która oby namieszała sporo w polskim rocku. Wiem, wiem, przepowiadano już kariery nie jednemu, ale tym razem to naprawdę udane zestawienie dźwięków. Posłuchajcie sami:

Mało? To na dokładkę:

I co o tym sądzicie? Szybko, z rytmem, melodyjnie, pomysłowo. Ciekawe jakby się tego słuchało w kabriolecie... Ja gratuluję i zapytuję kiedy płycia jakaś z tego będzie? Z tym, że jak słychać, do posłuchania raczej dzisiaj i dopiero w Wielką Sobotę. Do oglądania też.

P.S. Zatem udanych Świąt Trzydniowych i przenikających się z nimi Wielkanocnych potem.
Dopisek:
P.S.2. Wrrrrróć! Powinien jeszcze pojawić się 1 wpis przed Świętami.

Wielkopostne doładowanie

2010-03-30T08:38:00.002+02:00

Nadrabiam zaległości... Nieco ponad tydzień temu, 21.03, poszliśmy na Wielkopostny koncert 2Tm2,3. Dowiedziałem się o nim dzięki n-k. Tzn., że n-k jeszcze do czegoś się przydaje. Poszliśmy, bo poszedłem z Córką. Na tego typu koncercie Tymka byłem już dwa razy, więc raczej byłem ciekaw reakcji Córy. Okazało się, że ta muzyka trafia do każdego serca. Co prawda były chwile zniecierpliwienia, ale w sumie koncert się podobał. Tym razem zamiast bardzo szczegółowo opisywać utwór po utworze pozwolę sobie na wykonanie takiej oto listy:

Zapowiedź Pana, który się niepotrzebnie stresował :-)
Tuż po 20 wychodzi sekcja smyczkowa (m.in. Mikołaj Pospieszalski - DagaDana) i rozpoczyna od Crucem Tuam
Każda rzecz ma swój czas (i już tupiemy nogami, jesteśmy kupieni, śpiew Budzy i Maleo)
Łania (śpiew Angelika)
O Boże Tys jest mym Bogiem (śpiew Budzy, "Jak On to śpiewa?", "Ma taki megafon.")
Kiedy Izrael był dziecięciem (solo na saksofonie, chyba Marek Pospieszalski, śpiew Maleo)
Miłuję Pana (śpiew Budzy)
Zaśpiewam i zagram (śpiew Angelika)
Kantyk trzech młodzieńców (śpiew Budzy i publiczność)
Gdy usłyszałem Jego głos (z "Na na na", śpiew Maleo, publiczność też, ponownie solo na saksofonie)
Nie karz mnie Panie w swym gniewie (śpiew Angelika, solo na cymbałach strunowych Marcin Pospieszalski, ciszej i głośniej, coraz szybciej, doskonały, porywający bez wyjątku, utwór w stylu yewish, jak dla mnie pokaz kunsztu!)
Psalm 8 (tak, z pierwszej płyty!, śpiew Budzy)
Zamiana Stopy z Beatą Polak (znaczy się - dama zagra na perkusji)
Psalm 23 (Adonai Elohenu, śpiew Angelika)
Zamiana z powrotem (Stopa przechodzi za zestaw, Beata wraca do pomagajek-przeszkadzajek)
A głupi myśli, że nie ma Boga (śpiew Maleo, klawiszowe solo Marcina Pospieszalskiego)
Ty, któryś jest wierny (śpiew Budzy, mega-wielkopostny tekst)

Nad rzekami Babilonu (śpiew Maleo, nie, to nie jest cover Boney M.!, choć melodia iście przebojowa)
Stabat Mater (śpiew Angelika, Stopa wspiera Beatę, która doskonale gra na cymbałkach)
Około 21:50, czas na bisy
Psalm 18 (czyli "Kocham Cię Panie" śpiewa Budzy)
Z głębokości wołam do Ciebie (czyli Psalm 130, śpiewa Agnieszka, i Budzy, i Maleo, i Litza, w zasadzie to wszyscy którzy mogą, to śpiewają, wszak to już finał)
Tak jak na początku, tak na końcu - smyki
Ukłony, 22:07

Naprawdę warto przeżyć taki koncert. Pominąwszy fakt, że jestem fanem Tymka, chciałbym tylko zauważyć, że takiego repertuaru na Wielki Post nie gra nikt. N-I-K-T!!! W moim mieście, w marcu zaroiło się wręcz od koncertów zespołów, na które potencjalnie mógłbym iść. A wyszło - właśnie tak... Nie żałuję, bo usłyszeć 13 profesjonalistów na żywo, w tematyce mi bliskiej, to dobra dawka energii płynącej...

1 duchowa kafka, 3 kafki, 10 kafek, 100 kafek, sam nie wiem ile.

P.S. Zdjątka jakości wiadomo jakiej :-).

Kuba, Forum i Paula

2010-03-29T08:22:00.002+02:00

Piosenka jak najbardziej na czasie. Kojarzycie lekcję z historii i wydarzenia marcowe 1968? Bilety w jedną stronę... Zbigniew Hołdys wespół-w-zespół z muzykami T.Love nagrał doskonały hicior. Moim zdaniem numero uno - już pnie się po drabince LP3. A propos... Pan Zbyszek zajrzał na Forum LP3. Nie do wiary? Tak się zaczęło. Dla ludzi z Forum - niesamowita sytuacja. Do tego ten utwór. Z pewnością jest to rodzaj promocji, ale nie byle jakiej! Otóż, tuż po LP3 zajrzałem sobie na http://holdys.blogspot.com i okazuje się, że za całą tą promocją stoi ktoś kto mocno walczy. Paula, http://paulapruska.blogspot.com/, bo o Niej mowa, walczy niesamowicie. Oczywiście nie namawiam nikogo (ja mam już wybrany 1% - Krzysiek potrzebuje porządną protezę), jednak gdyby ktoś chciał wesprzeć Paulę, to byłby to z pewnością uczynek na miarę końca Wielkiego Postu.

Wiem, wiem, Zbigniew Hołdys jest kontrowersyjny, a ile do tego media dokładają, kto wie... ale wystarczy posłuchać tego, co poniżej i cała niepotrzebna otoczka odpada. Pozostają muza i akcja na rzecz Pauli. Tzw. szacun się należy i to od czasów Magdy K. Teraz jest chyba raczej Paula P.

Proszę nie myśleć, że coś złego się dzieje z T. Love. Nie wiem, ale można domyślić się a propos myślenia, że skoro Muniek solowo tymczasem, to Panowie zgrabnie nagrali to, co nagrali. Dość gadania, znaczy pisania... posłuchajcie i pomyślcie. O Pauli też!!!

Maleo RR o sercu

2010-03-26T23:59:00.004+01:00

Mam zaległości. Tutaj też. O tym jednak innym razem. Póki co chciałbym zaproponować (zapromować) nowy singiel Maleo RR ze świetnym tekstem... na nadchodzący tydzień. Można nań głosować na LP3 od tego tygodnia. Ja wspominam styczniowy koncert. Obrazek do tej muzyki pachnie wiosną, może nawet latem. Za oknem dziś było 20 stopni. Tak przy okazji - świetna wiadomość dnia - Marek Niedźwiecki i Piotr Baron będą prowadzili LP3 na zmianę. Na dodatek napiszę, że w Niedzielę Palmową w Trójce o 20:00 koncert Lao Che. To informacja w ramach wiosennych porządków. Wielki Tydzień przed nami.

Galeryja z Austryji

2010-03-23T12:21:00.002+01:00

Pożyteczne z przyjemnym. Tak MISIE przydarzyło w zeszyłym tygodniu. Nie to, żebym na nartach... nie, nie! Służbowo wręcz. Jednak był czas na spacer. Gdybym miał rzucać nazwami - to napiszę tak: Hochwurzen, Dachstein, Planai, Schladming. Piękne, alpejske, południowe okolice Salzburga.

Wyszło mi kompletnie nie w temacie tego blogu, ale co ja poradzę na to, że kocham góry.

Są tacy co do Australii (pozdrawiam!), a są tacy co do Austrii :-). Zapraszam do galeryji... z komórki i bez obróbek. Mimo to, wydaje się , że OKI.

Elektrycznie naładowane Lao Che

2010-03-18T16:15:00.002+01:00

Zabierałem się do napisania o tej płycie kilka razy. Zakup przed premierą, ale... zawsze było "coś do roboty" albo nie miałem akurat ochoty. Rymnęło się.
Na wstępie napiszę, że po mojemu grupa Lao Che kolejny raz nagrała koncept album. Choć Muzycy mówią, że to zestaw utworów i już. Oczywiście nie mam zamiaru niczego podważać, ani udowadniać. Okładka rodem z półki "Metal/hardocre", ale to zmyłka. Cóż, warstwa muzyczna, tak pełna elektroniki, może skłaniać do przemyślenia, czy mimo wszystko nie ma tutaj pewnej, ukrytej jak mniemam, koncepcji. Również wartwa tekstowa ma szereg odniesień do tej samej kwestii - przemijania i czasu.

Po kolei... Początek to Historia stworzenia świata, raczej opowiadana niż śpiewana, muzycznie jakby w jazzowym klimacie, celowo zakończona mocnym stukotem. Jakiś wybuch musi być. Natomiast w tekście drugiego utworu można się nawet doszukać nawiązania do "Na językach" Kayah. Utwór rozpoczyna elektroniczna perkusja, jednak gitar nie brakuje. Taki Krzywousty. Trzeci utwór czyli Magistrze pigularzu to, mam nadzieję, raczej ogólne rozważania filozoficzne. Jak znaleźć lekarstwo na ból istnienia? Mnie też czasem boli. Ponownie nie brakuje elektroniki (tak, to słowo być może będę nawet nadużywał). Rytm i melodia "wpadają w ucho". Utwór wyśmienity kompozycyjnie, podobnie jak kolejny, znany z radia, a właściwie to już przebój. Czas. Trzyma mnie nadal i mogę napisać, że nie odstaje od całego materiału. Rzeczywiście jest reprezentatywny dla tej płyty. Tekst, jak zawsze w przypadku Lao Che, ze skojarzeniami, które mogą być różnie interpretowane. Gitar nie brakuje, ale elektro na czele, wszak to płyta z prądem. Życie jest jak tramwaj z wyjątkowo gładko napisanym tekstem, jeśli mogę tak określić. Tak naprawdę wszystkie teksty Lao Che są bliskie mi literacko. Nie pogniewałbym się, gdyby Życie... pojawiło się na Listach Przebojów. Dłonie i znów typowo elektroniczny początek. I choć może nie powinienem tak porównywać, to w tym momencie nieco kojarzy się w mojej jaźni z zespołem Kraftwerk. Gitara wybija krótkie dźwięki, jednak klawiszowa dominacja bardziej daje się pamiętać. Kto powiedział, że to nie jest czas na elektroniczną muzykę? W kolejnym utworze Kryminał chyba po raz pierwszy od początku płyty pojawia się słowo prąd, jednak tytułowy utwór dopiero po chwili. I znów klawisze, efekty, efekciki, przetworzony głos na początku... Dochodzimy do utworu tytułowego. Prąd stały/prąd zmienny, kto wie czy nie jest to najlepszy utwór na płycie. Przynajmniej mnie się tak wydaje. Wersety typu: Rad bym wszystkich was sumiennie usciskać, ale przebicie być może i zaczęłoby błyskać, a potem: Baju baj ludziska, stand by. Dla mnie - znakomite. Chwytliwy refren, niezbyt szybkie tempo i zmiany nastroju. Prąd jest stały czy zmienny? Urodziła mnie ciotka to utwór szybszy, potencjalnie do radia, obawiam się jednak, że ostatnie wersety spowodują, że w radiu się nie pojawi. A narkotyków to mi nie tykaj, bo szpetnie się po nich pierdzi. :-) W stylu Lao che, jednak nie w stylu publicznej emisji. Może szkoda... Wielki kryzys. Tym razem melodyjki w tle mogą się kojarzyć nawet z Depeche Mode. Tekst utworu raczej wykrzyczany. Moim zdaniem jasny punkt płyty, choć ciemnych - to ja zbytnio nie widzę. Jego koniec to już punk taki, że ojej! Nie lubię szufladkować muzyki, ale tym razem nie mogłem się powstrzymać. Po nim kolej na balladę Sam O'Tnosc. Samotość czasem każdemu jest potrzebna. Na rozmyślania, wyciszenie i przepięcia w mózgu. Utwór radiowy, ale nie typowo radiowy, raczej nietypowy i w tym jego dobry nośnik. Czy zostanie singlem? Nie wiem, w każdym razie jest o samotności, a ta z singlem kojarzyć się może. Płytę zamyka Zima stulecia. Tekst ponownie mówiony, z dość głośnym refrenem. Właśnie jest na LP3. Podobnie jak Czas. A za oknem wiosna...
Zakończę tylko tak: Cóż... bez odbioru, to chyba wszystko już.

Zespół obecnie w trasie koncertowej.

Oxologia czyli skręcaj

2010-03-12T00:30:00.002+01:00

Noc, a ja piszę. Coś mnie najszło... Nie mogę już dłużej nie pisać... o tym zespole. Nie da rady. Miało być inaczej. Jakoś takoś uroczyście. Miałem napisać cały elaborat. Wyszło, jak wyjszło. Brak czasu? Nie można tego argumentu wyciągać za każdym razem! Dlatego nie ma na co czekać. Choćbym miał napisać kilka zdań.

OX. Moja ukochana muzyka. Nie pomyliłem się - ukochana. Trafia prościutko w serce. Jednak nie jest łatwa, lekka i przyjemna. Jest totalna. Nie słyszałem większej alternatywy. Pod każdym względem. Krzyki, głosy, dźwięki, a wszystko po to, aby nawrócić. Do Niego.

W chwili kiedy słucham, to wiem, że to wszystko odnosi się też do mnie. Bardzo. Jest czas Wielkiego Postu. Czas rekolekcji, czas zastanowienia. Dlatego jest też czas, aby zaprezentować Państwu ten niesamowity, tak, NIESAMOWITY przekaz. Może kiedyś uda się opowiedzieć więcej albo kontynuować ten wpis. Proszę przyciszyć głośniki (albo przygłośnić!!!). No to jazda...

I jak? Mnie przypiera do ściany. Momentalnie. Jeszcze kilka słów od Daniela. pod spodem. Przy okazji pozdrawiam Muzyków Zespołu OX i wielce dziękuję za ich Muzykę. Przez duże M. Dzięki Bracia!

Cdn., obiecuję!

8.3.10

2010-03-08T08:03:00.002+01:00

Taka data, a za oknem mróz. Cóż, kalendarzowo zima... Nie odzywałem się tyle, ponieważ "zarobiony jestem". Syndrom naszych czasów. Jednak dziś jest taki dzień... Dawniej kojarzony z goździkiem i pudełkiem rajstop. Mnie uczono w szkole piosenki o grosiku czy groszku wpadającym do kwiaciarni. Jakoś takoś... Nie będę tutaj dyskutował o wyższości jednego święta nad drugim (którym?), ale to dzisiejsze wydaje MISIE na tyle wdzięczne, że nawet poprzedni system nie był w stanie go sprowadzić do tego, do czego próbował. To nie jest święto masowe, to wdzięczne święto jest z działki tych dziękczynnych. Panowie dziękują Paniom! No to sobie poodmieniałem słowo "dzięki"...

W pewnej polskiej komedii mówiono "byłyście naszą muzą". Użyto czasu przeszłego, ale na szczęście on jest teraźniejszy. Oby tak zostało i niech nie zmieniają tego żadne parytety, ustawy, związki, partie, itp. itd. "...gdy Ci uda się taka sztuka..." Zatem tak po prostu: ŻYCZĘ PANIOM WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO! Na górze fotka...

Troszkę nie w tematyce blogu, ale to wyjątek potwierdzający regułę.

Niestety w marcu będę rzadko tu zaglądał - bywa.

Też czułem ten zew

2010-02-22T10:10:00.004+01:00

Byłem smarkaczem. Nie byłem w Jarocinie. Jednak słuchałem muzyki. To się czuło już od czasów Perfectu. W kinach 11 marca ma się pojawić film pod tytułem "Beats of Freedom - Zew Wolności" w reżyserii Leszka Gnoińskiego i Wojciecha Słoty. Oto trailer:

Będzie to specyficzny dokument. Wywiady pomieszane z muzyką. Czy tylko? Bardzo jestem ciekaw na ile będzie się on różnił od znanego "My Blood, Your Blood". W tamtych latach byłem słuchaczem Listy Przebojów Trójki i Rozgłośni Harcerskiej. Oprócz powszechnie znanych zespołów takich jak Maanam czy Republika pamiętam późniejsze debiuty zespołów Aya R.L., Armia, Sztywny Pal Azji, Dezerter, Kobranocka, Tilt, Klaus Mitffoch, Śmierć Kliniczna, T. Love Alternative, Made in Poland, One Milion Bulgarians czy Voo Voo. Lista jest zapewne dłuższa, ale wymieniłem te nazwy, które skojarzyły mi się od razu. Pamiętam, jak po latach kupiłem, niezdobywalny wówczas "czarny" album Brygady Kryzys. Pamiętam też "handelek" takimi płytami u mnie w mieście na "ryneczku". Oj, możnaby długo o tym pisać, a czas nie pozwala. Kombatantem nie jestem, ale cieszę się, że nie muszę uczyć się o tym z książek i jako smarkacz pamiętam tamte niesamowite czasy.

Zachęcam wszystkich do zaczerpnięcia tego łyku historii, a sam postaram się podzielić swoimi wrażeniami jak już będę po. Na koniec wywiad z Leszkiem Gnoińskim w temacie...

Dopisek:

Ja piszę o filmie, a tu dzisiaj taka rocznica! Co prawda jest to hipotetyczna data urodzin tego Największego Polskiego Kompozytora (się ośmieliłem tak napisać), ale nie wiadomo, która jest prawdziwa, więc pewnie uczczone będą obie. Jestem dyletantem w tej dziedzinie muzyki, ale nie chciałbym wyjść na ignoranta, dlatego o tym wspominam. Grzech nie wspomnieć. I jeszcze jedno - pozwolę sobie podziękować Panu Markowi Niedźwieckiemu za inspirację - gdybym nie obejrzał rozmowy z Nim wczoraj w programie TVN, to pewnie nie pisałbym dzisiaj.

Antonina Krzysztoń na Wielki Post

2010-02-17T23:59:00.003+01:00

Pieśni postne. Płyta nagrana 18 lat temu, a ciągle aktualna. "Czy Chrystus umiera za każdego? Czy chrystus umiera każdego dnia?" zapytał rok temu w swoim armijnym procesie Tomasz Budzyński. Odpowiedź jest jak najbardziej twierdząca. A tu można ją pogłębić. Warto sobie zaaplikować, po tamtym muzycznym srogim laniu, tą właśnie płytę. Dla kontrastu. Przy czym osobom wierzącym i wrażliwym doradzam słuchanie jej "na raty", ponieważ całość może permanentnie zdołować i przygnębić. Nie można jej słuchać przy krojeniu serka na kanapki, wycieraniu kurzu z mebli czy prasowaniu. A jak wbijamy gwoździe, to po pierwszych taktach dosłowność tej czynności nie pozwoli nam jej kontynuować. Absolutnie! Trzeba się skupić i wyciszyć. Człowiek, GRZESZNIK!!!, taki jak ja nie może przejść obojętnie i do porządku dziennego wobec śpiewu Antoniny Krzysztoń uzupełnionego instrumentami perkusyjnymi (Jarek) zawartego na tej płycie. Zostajemy przeniesieni w czasie i w przestrzeni do rzeczywistości... pasyjnej.

Już Gorzkie żale wprowadzają odpowiedni nastrój. Ogrodzie Oliwny, Lament duszy i Krzyżu Święty pozwalają szybko dojść do najbardziej istotnego momentu męki czyli śmierci Jezusa. Być może początek konania symbolizuje instrumentalne Łado. Cały dalszy ciąg płyty dotyczy właściwie tego aktu odkupienia naszych win. Króla wznoszą się ramiona jest śpiewany zjawiskowo i na dwa głosy. Taki dwugłos możemy jeszcze spotkać w niektórych kolejnych utworach. Nie będę wymieniał wszystkich z listy. Pozwolę sobie tylko wspomnieć, że poprzez pieśni takie jak Kto jest sługą Matki Świętej poruszana jest też kwestia cierpienia matki, Matki Bożej. Jezu Chryste, Panie miły oraz Lament kończą zasadniczą część płyty. I tutaj moja prośba-propozycja, aby jej odsłuchiwanie w Wielkim Poście kończyć na utworze nr 13 (czy to przypadek?). Czternasty, ostatni utwór, wymieniony w spisie treści jako suplement ma tytuł Alleluja i zostawiłbym go na Wielką Sobotę. Zatem na płycie jest pozostawiona nadzieja. Czym byłaby męka, śmierć, odkupienie (naszych, moich też!) grzechów bez zmartwychwstania? Nie można skończyć inaczej.

Odnotuję, że prawie wszystkie utwory zostały nagrane na podstawie nut ze śpiewnika kościelnego x. Jana Siedleckiego. I jeszcze jedno. Antonina Krzysztoń ma tak czysty głos, jak mało kto na tym łez padole. Mój zachwyt nie wynika wyłącznie z tego materiału, choć tutaj jest on udowodniony w sposób ewidentny. Jak w liturgii Wielkiego Piatku - wyłącznie śpiew i głuche kołatanie na bębnach.

Odważyłem się napisać na temat tej płyty. Z drugiej strony - zrealizowałem marzenie. Moja relacja do muzyki z niej płynącej jest niezwykle osobista. Z drugiej strony - pewnie tak powszechna. To swoisty wstęp przed i uzupełnienie po wielkopostnych rekolekcjach. Zgodnie z Ewangelią na Popielec może nie powinienem tak rozgłaszać, ale chciałem się podzielić, żeby każdy mógł wejść do swej izdebki i posłuchać.

Pierwsze wydanie tej płyty już dawno zniknęło z półek. Drugie można nabyć w paganinim. Płyta dedykowana jest wszystkim cierpiącym, a dodatkowo Ś.P. Januszowi Kotarbie, który m.in. tak wiele zrobił na rzecz muzyki nagrywanej przez Chrześcijan.

Antonina Krzysztoń - Ogrodzie Oliwny.mp3

Found at: http://www.filestube.com

Antonina Krzysztoń - Krzyżu święty nade wsz....mp3

Found at: http://www.filestube.com

Sade po 10 latach

2010-02-15T13:13:00.001+01:00

Tydzień temu "wytargałem" ze sklepu album, na który czekałem przynajmniej od miesiąca. W ten sposób umocniłem 1 pozycję jego sprzedaży :-))) w tym tygodniu. Markieting, że tak napiszę, świetny, acz czy zasłużony? Spodziewałem się, że będzie w sprzedaży wersja normalna i nienormalna czyli tzw. tania. Wszak okazało się, że tania wersja, to wersja "eko"! I tutaj duży plus. Nie lubię wydań typu "Zagraniczna płyta - polska cena" z jednokartkową wkładką i jeszcze napisami po polsku. Natomiast wersja "eko" jest w moim przekonaniu schludna, estetyczna i "nie razi" nachalnością. Wysuwanie płyty do połowy nawet przyjemnie kojarzy się z winylem. Dlatego zostałem nabywcą tejże wersji. Nie żałuję.

Natomiast żałuję, że od tygodnia nosiłem się z zamiarem podzielenia się przemyśleniami o tej płycie, a przez kilka dni nie mogłem jej "na spokojnie" posłuchać. Stąd taki poślizg na blogu. Tytułowy singiel zapowiadał rewelację-rewolucję. Niestety nie mamy rewelacji, na szczęście nie mamy rewolucji. Jest to wciąż ta sama, rozpoznawalna Sade. Bardzo, bardzo dobra muzyka, bardzo, bardzo dobry głos, bardzo, bardzo dobry aranż. Tak na moje ucho nie-muzyka fascynata muzyki. Jak często będę sięgał do tej płyty tego nie wiem, ale wiem, że jest to muzyka na różne okazje i niejeden wykonawca mógłby życzyć sobie takich kompozycji. Jak zywkle u Sade - materiałem nie można się znudzić, ponieważ całość trwa trochę więcej niż 40 minut. Pozostaje niedosyt i pozostaje płytę włączyć sobie jeszcze raz. To jest bardzo dobry objaw i słuszna koncepcja :-).

Utwory, które mnie zapadły jakoś bardziej w pamięć oprócz tytułowego to: smoothne i kto wie czy nie najpiękniejsze na płycie "Morning Bird", singlowe "Babyfather" i "Bring Me Home" oraz końcowa ballada "The Sefest Place".

W jednej sentencji pisząc: BARDZO SZADOWA MUZA!

Eurowizja - za a nawet przeciw

2010-02-14T23:59:00.093+01:00

Jesteśmy po polskich eliminacjach. Uczucia są mieszane, jak zwykle. Jednak zanim przejdę do sedna - napiszę kilka swoich opinii na ten temat. Jeśli tylko oglądałem Finał tego konkursu, to zawsze najbardziej podobał mi się... komentarz Artura Orzecha. Natomiast wartość muzyczna i estetyczna (niestety)... może nie będę się wypowiadał, żeby zbytnio nie narzekać. Czasy Edyty Górniak nie powrócą, a najlepszym dowodem na to był niedoceniony występ Mieczysława Szcześniaka. O tym konkursie napisano tony artykułów. Dlatego nie będę się rozpisywał. Polskie eliminacje powoli stają się promocją samą w sobie. W tym roku nietrudno było to zauważyć. Choć pojawiło się kilka ciekawych, moim zdaniem, propozycji to chyba od początku lider był jeden. Wreszcie miałem poczucie jako-takiej rożnorodności (np. Leszcze, Dziewczyny) i wygrała piosenka stylistycznie inna. Niektórzy już porównują ten utwór z zeszłorocznym zwycięzcą Aleksandrem Rybakiem, albo kompozycjami Piotra Rubika oraz są opinie, że to taka papka inaczej. Ja myślę, że to nie jest prawda. Poza tym do mnie te porównania i opinie nie przemawiają. Prawdą jest, że sukcesem będzie, gdy ta piosenka dostanie się do Finału. Najważniejsze jest jednak, że Polska nie będzie się miała czego wstydzić. Marcin Mroziński z ładną barwą. Czy... - to się okaże.

Oj, ta Eurowizja... Narzekam, a potem i tak chociaż podglądam.

Niestety...

2010-02-10T00:01:00.021+01:00

Napiszę krótko. Bardzo krótko. Najkrócej.
Nie będzie mnie w Łodzi i bardzo tego żałuję. Ale... taki lajf... Dobrej zabawy tym co będą!

Zachęcam do obejrzenia VideoBloga z trasy: dmdotcom na youtube, a zwłaszcza filmiku z podkładem mojej piosenki roku 2009: filmik #9. A tu fragment poniżej (dla tych co się nie linkują :-) ):

Kate Bush - Aerial

2010-02-05T22:22:00.002+01:00

Czy ktoś się spodziewał innego wyboru z mojej strony? Raczej nie.

Album tworzą 2 płyty.

Pierwsze CD nie stanowi jakiejś całości, a rozpoczyna je jedyny oficjalny singiel, jaki pamiętam z List Przebojów. "King Of The Mountain" jest poświęcony Elvisowi Presleyowi. Po nim usłyszymy mój ulubiony blok utwórów. Cóż, "Pi", w którym zachwyt nad liczbą i okręgiem bez początku i końca, jest dla mnie w pełni uzasadniony, zwłaszcza biorąc pod uwagę to czym się zajmuję na co dzień. "Bertie", na którym muzyka jest jakby przeniesioną z czasów staroangielskich dworów (tak to sobie wyobrażam), w istocie jest poświęcona Synowi Kate Bush. Na "Mrs. Bartolozzi" okazuje się, że nawet pralka jest dobrym tematem do piosenki, ale to tylko pretekst, ponieważ w codziennych czynnościach kryje się tęsknota za kimś/czymś nieuchwytnym, kogo/czego w rzeczywistości nie ma. Tak pięknie wyśpiewane Washing machine. W kolejnej piosence "How To Be Invisible" Artystka śpiewa o własnej recepcie na zniknięcie, odsunięcie się w cień - oby nie na następne 12 lat. Czyżby "Joanni" był poświęcony Joannie Dark? Może mnie się tylko zdaje, ale wyraźnie słyszę rytm wojsk, mimo, że tak delikatnie zaznaczony. Utwór "A Coral Room" nawiązuje już do drugiego albumu - wydaje się, że jest pomostem do niego. Jakby już opis obrazu z podwodnego świata, ale jednocześnie utwór poświęcony Mamie. Spokojny fortepian i śpiew - to już chyba typowe dla Kate Bush.

Drugie CD rozpoczyna się od przepięknego "Prelude" z odgłosem gruchania gołębi, dźwięków fortepianu i dziecka, które wprowadza w klimat - dzień pełen ptaków, a gruchanie to słowa... Dla mnie nierozłączną kontynuacją tegoż wprowadzenia jest "Prologue". Romantyczny bezkres, droga przez morze bez końca, muzyka wciąż maluje obraz, jakby ten z okładki, ale jeszcze nie w tych odcieniach. What a lovely afternoon. Pianissimo. Potrzeba wyciszenia. Okazuje się, że jest jakiś malarz, artysta, którego słuchacz obserwuje na "An Architect's Dream" i ta obserwacja jawi się coraz mocniej w naszej wyobraźni. Bajeczny bezkres. "The Painter's Link" pozwala na łagodne przejście do kolejnego obrazu (ups! utworu), ponieważ jak śpiewa malarz, a potem powtarza chór - all the colours run. Bieg tych kolorów maluje zachód słońca ("Sunset"). Obraz jednak pozostał ten sam, zmieniły się tylko jego niektóre elementy. Słuchając wciąż jesteśmy nad morzem, a zachód powoduje, że tak chmury, jak i woda ma ciepłą, złoto-żółtą barwę. Świetnie wpisuje się tutaj rytm i chór na końcu utworu, który przypomina wycieczkę w rejony hiszpańsko-południowo-amarykańskie. Ja też przyklasnąłem. "Somewhere In Between" i nadal podróżujemy gdzieś pomiędzy Niebem a Ziemią, pomiędzy chmurami a wodą. Mnie uzmysławiają to zwłaszcza smyki , które narastają i gasną raz po raz gdzieś w tle. Słońce zachodzi. Goodnight sun. Zapada zmrok. Tysiące, miliony gwiazd na niebie. "Nocturn" to chyba sen, opowiadanie o nim. Zanurzamy się pod wodę, wyłaniamy się, znów w dół i górę. Tak jakbyśmy mieli skrzydła. A może to my jesteśmy jakimś ptakiem. Jednak takim, który obserwuje tu i tam. All the time it's a changing. Nie ma już stałego punktu odniesienia, muzyka również przenosi nas tu i tam. Pytanie Autorki postawione w czasie tytułowego "Aerial" o to, jakiż to język, jest używany pozostaje bez odpowiedzi, ponieważ moim zdaniem każdy słuchacz narysuje (tak, narysuje!) swój obraz odbioru tego muzycznego cuda, stworzonego w przypływie zachwytu przyrodą. Nr 2 to jest niewątpliwie koncept-album, a jego celem jest uchwycenie jawiącej się nam krajo-wy-obraźni.

Napiszę jeszcze raz: NIE-SA-MO-WI-TOŚĆ!

Płyty dziesięciolecia - ŁAGODNE NUTY - Zagranica

2010-02-03T18:40:00.008+01:00

To jest post, który składam i edytuję już od ponad miesiąca. Nareszcie doczekał się publikacji. Nie jestem "specem" od tych klimatów (odsyłam do audycji autorskich Marka Niedźwieckiego), ale jestem w stanie przedstawić swój punkt widzenia. Wygląda on (ten punkt) tak:

Basia - It's That Girl Again (Universal Music Group, 17.04.2009)
Praktycznie solowy powrót po ponad 10 latach. Ale za to jaki powrót! Płyta, która od samego początku do ostatniej nuty nastraja bardzo pozytywnie. Nie zmieniają tego nawet wolniejsze piosenki. Energia jaka płynie z rytmów nie tylko latynowskich i lekkość jaka unosi perfekcyjnie skomponowanymi melodiami dają na co dzień przysłowiowego "kopa" po każdym przesłuchaniu. Smaczniejsze niż kawa! Jakże cieszy mnie fakt, że Basia Trzetrzelewska jest naszym polskim "towarem eksportowym". Miałem problem z zakwalifikowaniem, ale uznałem, że to śwatowy format. Wszak mamy do czynienia z "towarem" znakomitej jakości, ze światowym certyfikatem, ciągle świeżym, ciągle tym z najwyższej półki. Skojarzenia, może jak ze sklepu, ale kto jeszcze nie kupił tej płyty, ten powinien nadrobić tą zaległość.
MOJE PAŁERPLEJE: If Not Now Then When, Blame It On The Summer, Two Islands, Amelki Śmiech

Kate Bush - Aerial (EMI Music, 08.11.2005)
Kolejny wielki, studyjny powrót przez duże P. Po 12 latach pojawił się podwójny materiał, który rozłożył mnie na łopatki. Pierwszy raz słuchałem tej płyty w całości na poddaszu szkockiego domu z dużym oknem otwieranym od dołu skierowanym w stronę podwórza w wieczornym półmroku leżąc po całym dniu pracy. Jakiż to był odpoczynek... Czasem nie trzeba się silić, wystarczy usiąść za fortepianem, mieć taki głos jak Kasia Krzaczek i komponować nutę za nutą w sposób tak doskonały jak można usłyszeć na tej płycie. A zarzuty o braku nowoczesności, które od kogoś słyszałem, są niczem wobec tejże ponadczasowej muzyki. Niesamowitość.
MOJE PAŁERPLEJE: Pi, Bertie, Mrs. Bartolozzi, Prelude/Prologue, Sunset, Nocturn, Aerial

Katie Melua - Piece By Piece (Dramatico/4ART, 26.09.2005)
Nie premiera, a jednak dopiero ten album przyniósł wielki przebój i sławę. Uroda. Uroda w głosie. Uroda w piosenkach. Uroda w nutach! Kobieca uroda. Mimo, że czasem muzyka zahacza o elementy bluesa, to wciąż tworzy umiarkowany klimacik. Bez zbędnego napuszania się... wychodzi poza kanon spotykany w tego rodzaju muzyce. Katie ma konkurencję, którą także lubię, jednak z którą świetnie sobie radzi. Dużą przewagę daje jej... głos czysty jak łza. Ach, ten cover. Jej wizyta w czasie Listy w 2008 roku pozostanie bardzo pozytywnym wspomnieniem. Kto by pomyślał - brytyjsko-gruźińska zapowiedź piosenek...
MOJE PAŁERPLEJE: Nine Million Bicycles, Piece By Piece, Blue Shoes, Just Like Heaven

Seal - Seal IV (Warner Bros, 09.09.2003)
Pop. W najlepszym wydaniu. Jednocześnie lekki i ambitny. Co takiego ten facet ma głosie? Głos jak milion dolarów, parafrazując powiedzenie. Nie można przejść obojętnie obok. Zastanawiałem się czy umieścić tutaj tą płytę. Nie tą, to którą? Ja nie mam lepszej kandydatury, a towarzystwo Pań (powyżej) nie może być osamotnione, dlatego w pełni zasłużenie, uzupełnieniem jest płyta tego charakterystycznego Pana. Jego muzyka także powoduje blizny w moim układzie nerwowym. Blizny, które same się leczą, goją i cieszą swoją obecnością. Do posłuchania w gronie gości, w aucie i do wsłuchania się w całkowitej ciemności. Ciemno-jasny koloryt. Taka nutna barwa.
MOJE PAŁERPLEJE: Love's Divine, My Vision, Let Me Roll, Loneliest Star

And the winner is...

Maleo RR turneo na karnawaleo

2010-01-30T14:30:00.006+01:00

28 stycznia w klubie "Lizard King" wystąpił zespół Maleo Reggae Rockers.

Na koncert przybyłem punktualnie na 20:00 i... zderzyłem się ze sporą kolejką przed klubem. Ujemna wartość temperatury nie była aż tak wielka, a kolejka przesuwała się szybko. W środku byłem o 20:30. Na szczęście koncert nie zaczął się o czasie. Podejrzewam, że poczekano, aż wszyscy zainteresowani wejdą do klubu.

Zanim zacznę pisać o koncercie, to napiszę, że jakieś 10 lat temu traktowałem Maleo RR jako taki okazyjny projekt koncertowy. Jakże sytuacja zmieniła się na dzień dzisiejszy. Zespół można obecnie zaliczyć do polskiej czołówki regałowej, na koncie kilka płyt i wydarzeń takich jak trasa z audycją "Lato z radiem"

Muzycy wystartowali dokładnie o 20:59. Na intro na perkusji i basie weszli Kapsel i Kazek. Do nich dołączył K. Nowacki na klawiszach i A.Mościcki na bębnach i wszelakich przeszkadzajkach. Wraz z Siwym na gitarze weszła sekcja dęta - T.Mazur na trąbce i Josef na puzonie. Z tyłu usiadł człowiek, który przeszkadzał na tamburynie (sorry - nie wiem, kim był ten przyjaciel zespołu). Na koniec wszedł lider zespołu - Maleo. Słynny regałowy frontman z gitarą. "Jeeee, Kraków!!! Nareszcie znów u was" i już po intro. Jerusalem. Tak na rozgrzewkę. Już przy tej piosence słychać było, że co pełny skład to pełny skład - rok temu na koncercie akustycznym bardzo brakowało mi sekcji. Reggaemova. No i publiczność zaczęła szaleć. Warto nadmienić, że szaleństwo skończyło się z końcem koncertu. W końcu - karnawał, a takie podskoki przy Maleo RR mogą tylko wyjść na dobre. Rise Up. Na refren wszyscy pod sceną hop do góry.

Wiadomo powszechnie, że muzyce rege nie można odmówić jednego - rozkołysze najgorszego sztywniaka, ze mną włącznie. Serca nie oszukasz. Kawałek z ostatniej płyty, ale już świetnie znany z koncertów. Kochać aby żyć i solo na bębnach. Ale jakie solo? Myślałem, że Adamowi Mościckiemu ręcę odpadną. Teraz tak jak piszę, to się zastanawiam ile i jakich nut mieściło się w takcie wtedy granym. Jak widać grając rege też można być wirtuozem.

Kocham Cię tak samo - klasyk Maleo RR. A dodatkowo świetna zabawa z publicznością. Raz za razem ktoś wchodził na scenę i rzucał się w tłum. Unoszące ręce. Nastąpił czas na... Alibi - utwór znany z teledysku (można poszperać nawet na moim blogu, powinien być), koncertów, promo trasy akustycznej. Dzikie serce, Zion (tylko z której płyty nie pamiętam :-) ) i wreszcie utwór z dedykacją dla kobiet, a mianowicie Ostrożnie, przebój znany dobrze z LP3. I znów przestawiamy się na ostatnią płytę - Pharoans, Każda minuta oraz Reggae Radio, który jest moim zdaniem regałowym przebojem roku 2009. I na koniec podstawowego setu Droga wojownika. 22:22.

To, co bardzo lubię u Maleo to otwartość. Nikt tak jak On nie przybija piątek z pierwszymi rzędami publiczności, nikt nie mówi tak bezpośrednio. Krótkie wstawki na temat wolontariatu w Afryce i słusznie wykrzyczane "Lew Judy, Jezus Chrystus". Pozytywny przekaz.

Na bisy wejście zaczęło się od perkusji i bębnów, solo na trąbce i chwila minęła zanim zorientowałem się, że to Chant. Publiczność dała się porwać. Końcowym utworem miało być Pytanie, do wiersza Gajcego z płyty o tytule nazwiska tego poety, ale specjalnie dla obecnych salezjanów zagrano Sunshine Day, a Siwy zaczął pożegnanie swoim solo na gitarze. Na długo zapamiętam sekcję dętą, salut!!!

Nadmienię jeszcze, że prawie na sam koniec Maleo osobiście rzucił się na fale rąk publiczności. Cóż, niespotykane! Podziwiam, naprawdę podziwiam otwartość.

22:47. Dwie godziny bez dwunastu minut. Muzyka rege nie jest trudna w odbiorze. I o to chodzi. Teksty do muzyki rege nie mają wyrafinowanej poetyki. Ba, nawet byłoby to nie na miejscu moim zdaniem, ponieważ liczy się żywy bezpośredni przekaz. Przekaz, który daje do myślenia tu i teraz, w czasie kiedy grany jest utwór.
Czy czegoś mi zabrakło? Jak zwykle - tak. Z tym, że "Żyję w tym mieście" to już mocno ograny kawałek, a "Nikt" jeszcze bardziej ograny i obecnie pewnikiem grany na żywo przez Izrael.

MALEO REGGAE ROCKERS - prawdziwa zwierzyna koncertowa!!!

P.S. Zdjęcia znów wykonane aparatem... telefonicznym, dlatego jakość orientacyjna :-).

LPMN ostatni raz... był

2010-01-27T23:11:00.001+01:00

22.12.2010. Dzień Dziadka. Imieniny obchodzili: Anastazja, Wincenty.

O godzinie 19:00 100 (słownie: setne) notowanie Listy Przebojów Marka Niedźwieckiego. Działa się historia. Trzask-prask, 25.01.2010 i ponad dwuletni nowy rozdział stał się starym. Mimo całej tej otoczki, kampanii reklamowej, jak poniżej:

Radio Złote Przeboje nie zmieniło Marka Niedźwieckiego. Moim zdaniem - pozostał sobą. I ciągle robi to, co kocha. Cenię Go i uważam za perfekcyjnego radiowca i dziennikarza muzycznego. Profesora w tej dziedzinie. LISTĘ PRZEBOJÓW MARKA NIEDŹWIECKIEGO z pewnością jedni będą oceniać bardzo dobrze, inni bardzo źle. Jak w życiu. Ta Lista, która dla mnie była niepowtarzalna, zawierała perełki, o których pisałem wcześniej. Również autorska audycja - pełna rodzynków. Obie audycje w moim odczuciu kłóciły się niestety z oprogramowaniem zaprogramowanego programu muzycznego, jaki niosło za sobą Radio Złote Przeboje. Celem podsumowania dwuletniej przygody odsyłam na www.lpmn.pl oraz www.forum.lpmn.pl.

Powrót do Trójki... już czytałem krytyczne opinie. Choć znakomita większość się cieszy - ja też. Są i tacy, co cieszą się, bo będą mogli wreszcie włączyć Radio ZP. Tylko wszelkim malkontentom i dyskutantom zadaję takie pytanie: Kim my jesteśmy, żeby oceniać w jedną albo drugą stronę? Czy potrafimy postawić się w czyjejś roli? Nie lubię pisać negatywnie, ale tym razem nie dałem rady.

I wierzę, że będzie dobrze. Dlaczego? Ponieważ po lipcu 2007 roku, było dobrze i z Listą Trójki i z Markiem Niedźwieckim. Świadczą też o tym aktualne posty na www.forum.lp3.pl, w większości pisane na "tak". Do kwietnia długawo, ale są przecież audycje Piotra Barona.

Czy moja godzina wpisu jest przypadkowa? A miałem zamiar pisać w piątek...

LPMN setny raz

2010-01-22T20:00:00.004+01:00

22.12.2010. Dzień Dziadka. Imieniny obchodzą: Anastazja, Wincenty.

O godzinie 19:00 100 (słownie: setne) notowanie Listy Przebojów Marka Niedźwieckiego. Dzieje się historia. Mimo, że to jej nowy rozdział - to trwa już ponad 2 lata. Jest to historia znaczona utworami muzycznymi najlepszej jakości, ponieważ niewątpliwie takie znajdują się co tydzień w zestawie do głosowania. Warto wymienić tutaj kilka perełek, których nie uświadczy się na żadnej innej Liście w Polsce, a może nawet i na świecie. Patrząc na podsumowanie na stronie http://www.lpmn.pl/ już pierwsze miejsce, czyli "Spanish Steps of Rome" zespołu ToTo, utwór pozornie niepozorny, stanowi o oryginalności tej Listy. Gdyby nie ta Lista to nie poznałbym nigdy zespołu Gotye (utwór "Hearts A Mess"). Gdyby nie ta Lista nie cieszyłbym się z utworu "Sunset" Kate Bush na 1 miejscu w lutym zeszłego roku. Gdyby nie ta Lista nie usłyszałbym i nie zachwyciłbym się innym utworem Kate Bush "Lyra", który przebywał na Liście 38 tygodni.

Coż... i tu pasowałoby napisać, że z tym przebywaniem na Liście to jakoś na początku nie mogłem się przyzwyczaić, że piosenki mogą tyle tygodni "przesiadywać" w pierwszej trzydziestce. Jednak z czasem zacząłem to doceniać i dzisiaj nawet widzę w tym pewien urok LPMN. 30 tygodni już dzisiaj chyba nawet nikogo nie dziwi. Jeśli się jest 57 tygodni (David Gilmour), 58 tygodni (Coldplay), 67 tygodni (Lao Che), to wtedy można powiedzieć, że mamy do czynienia z super-przebojem. I Toto, które było notowane najwyżej na 6 miejscu, ale jeśli chodzi o liczbę tygodni jest poza zasięgiem. 90 tygodni!!! Będzie 91?

Lista przeplata się z wydarzeniami osobistymi. Wykopany ze specjalnej edycji "The Joshua Tree" utwór U2 "Wave of Sorrow (Birdland)" osiąga pierwsze miejsce po 36 tygodniach. A mnie dopadła wtedy fala smutku w życiu osobistym. Inne istotne wydarzenie z mojego życia, na które czekałem od lat, zbiegło się w czasie z powrotem na pierwsze miejsce "The Day That Never Comes" zespołu Metallica. Nadszedł ten dzień...

Pamiętam nowość na 1 - "Wrong" Depeche Mode. A potem walkę Depeszów z Basią (utwór "A Gift"). Pan Marek Niedźwiecki podarował mi taki oto prezent... Otóż 01.05.2009 roku mogłem obserwować Listę na żywo w studiu. Jestem bardzo za to wdzięczny Jemu i Panu Adamowi Szurajowi, realizatorowi, bez którego również nie byłoby tej i prawie każdej innej Listy.

I choć Pan Marek raczej nie lubi napompowanych, specjalnych wydań, to dziś ten mały Lubileusz pozwalam sobie odnotować na blogu.

A ponieżej kilka fotek wykonanych 01.05.2009 roku.

Wiadomo kto? Nie? Bez żartów... Pan Marek.

Może nie wiadomo kto... Pan Adam (ale nie ja!!!).

Podglądamy LPMN nr 69.

Nadal podglądamy...

Lista, Lista i... już po.

Moja ukochana Pani Profesor

2010-01-18T09:20:00.001+01:00

Staram się nie mieszać życia prywatnego i zawodowego, ale dziś zrobię wyjątkowy wyjątek. Rano moja ukochana Pani Profesor przeprowadziła ostatni wykład i oficjalnie została pożegnana przez Dziekana, Dyrektora Instytutu i studentów. Moja Promotorka, nieoceniony, niesamowity Nauczyciel i Współpracownik od wielu lat. Taka Mama naukowa... Byłem przy tym... i tą chwilę zapamiętam na długo, długo, długo. Piszę od siebie wielkie DZIĘ-KU-JĘ!!!

Jak widać zrobiło się pozamuzycznie, ale nie sposób było pominąć tą chwilę bez tych kilku zdań. Czy to jest jakiś rodzaj patosu? Nie wiem, nie obchodzi mnie to. Jeśli to patos, to 100% szczery.

A do muzyki wrócę, tylko jakoś ostatnio "zarobiony jestem".

Sade żołnierzem miłości

2010-01-12T21:15:00.001+01:00

Nowy utwór. Nowy teledysk. Będzie nowa płyta. Już się nie mogę doczekać. Nie ja jeden. Póki co na stronie www.sade.com można obejrzeć teledysk. Dowiedziałem się o tym z internetowego dziennika Pana Marka Niedźwieckiego. Kto lubi Sade - temu polecem. Kto nie bardzo - to może da się przekonać. Moim zdaniem jest zjawiskowo... Jeśli płyta będzie jak ten utwór to... no, no, no...

Znów rekord krótkiego wpisu lub jego okolice. Nie mogłem sobie darować i nie napisać kilku słów.

Myslovitz - Korova Milky Bar

2010-01-11T11:00:00.003+01:00

Ciężko będzie napisać cokolwiek nowego o tej płycie, ponieważ jest ona przeanalizowana na wszystkie strony tak w warstwie muzycznej, jak i tekstowej. Niemniej jednak jako jednej z "Płyt dekady" (w moim przekonaniu) przedstawię tutaj swój punkt... odbioru. Muzyka w niej zawarta towarzyszyła mi na tyle intensywnie w pewnym okresie życia, że nie mógłbym uznać inaczej. Bywało, że słuchałem jej po kilka razy dziennie i nie było momentu, abym odczuł jakiekolwiek znużenie z tego powodu. W zasadzie na tej myśli mógłbym skończyć całą tą pisaninę. To co wybrzmiewało z lasera jadącego wokół płyty o tytule "Korova Milky Bar" raz było tłem do wykonywania codziennych czynności, a innym razem było odsłuchiwane w ciszy i skupieniu.

Początek płyty to dwa radiowe przeboje. Już sam tekst utworu "Sprzedawcy marzeń" świetnie wprowadza w klimat płyty. Równie reprezentatywna jest muzyka - na dobry początek. "Acidland" jako nieliczny daje pozytywne przesłanie, ponieważ potem będą poruszane różne problemy... Problemy człowieka, który może mieć kłopoty sam ze sobą, ale również otoczenie nie daje pozytywnych sygnałów. Tytułowy "Korova Milky Bar" został ponoć napisany w wyniku inspiracji filmem "Mechaniczna pomarańcza". Któż z nas nie czuł się jak "coś na prąd". Natomiast fragment "Jak na imę masz i co brałeś dziś" odnosi się do przykrej rzeczywistości klubowej (nie byłem i nie bywam w klubach, ale mogę sobie to wyobrazić!). "Mózg wysycha, pomóż mi" to apel o wyrwanie się z takiej rzeczywistości. Uwagę zwraca rytm i konstrukcja tego najkrótszego utworu na płycie. Kolej na moją ulubioną "Wieżę melancholii". Tyłuł może kojarzyć się z przebojem Sztywnego Pala Azji. "Tylko pstryk i już nie ma mnie". Akurat z tym tekstem mógłbym się nawet utożsamiać. Nieraz chciałem się gdzieś głęboko schować. Atmosferę podtrzymują klawisze, które grają w tle. "Za zamkniętymi oczami", "Klika błędów popełnionych przez dobrych rodziców" i "Siódmy koktajl" poruszają problemy człowieka zamkniętego w sobie i jednocześnie dostrzegającego szare. poszarzałe otoczenie - wewnętrzne obawy, zawód wobec rodziców, ludzkie wyrachowanie, polityka. Cóż, tematyka znana i to z 1979 roku, kiedy to Roger Waters śpiewał o kolejnych cegłach. Widać na świecie wiele się nie zmieniło pod tym względem. "Nigdy nie znajdziesz sobie przyjaciół jeśli nie będziesz taki jak wszyscy" odbieram jako opowieść o wyścigu szczurów - w pracy, wśród znajomych... "No i co? Spójrz na siebie, powiedz kim ty jesteś?" Ile razy zadawaliście sobie to pytanie? Muzyka nabiera rozpędu i "W 10 sekund przez całe życie" to chyba najbardziej dynamiczny fragment na płycie. Choć zwolnienie i tekst refrenu dobitnie daje sygnał, że warto się zatrzymać w swojej życiowej pogoni. "Chciałbym umrzeć z miłości" to niestety utwór "zajechany" przez stacje radiowe i pewien telewizyjny serial. Również teledysk budził kontrowersje. Mimo to, wartość muzyczna tej ballady i nieomal akademickie podejście do tematu sprawiają, że nadal jest on perełką na płycie. Cóż, ja dostrzegam mistrzostwo także w kolejnym utworze. "Szklany człowiek" - "nie ma we mnie nic i nic nie jestem wart". Ludzkie zagubienie i deprecha osiągają apogeum. Po kilkuminutowej przerwie można posłuchać jeszcze "Pocztówki z wakacji". Tęsknota za drugą osobą. Kolejna, piękna ballada. Utwór o tyle wyjątkowy, że na wokalu zamiast Artura Rojka pojawia się Przemysław Myszor.
Choć nadal w instrumentarium podstawę stanowią gitary, to Myslovitz na tej płycie nie stroni od elektroniki i efektów, jakie można przy jej pomocy uzyskać. Mieszanka dynamicznych kawałków z balladami, stylistycznie przypominająca okolice na przykład radiogłowych (podobno ;-) ). Jednak nie tylko, ponieważ ja poczułem klimaty The Cure, Joy Division albo Republiki. Trudno tu porównywać i nie podejmuję się tego. W końcu każdy artysta ma jakieś inspiracje i prawdziwą sztuką jest je odpowiednio wykorzystać. Na tej płycie udało się to zrealizować znakomicie.
Nie polecam tej płyty ludziom, którzy mają jakieś wewnętrzne kłopoty, itp. Chyba, że ktoś chce się celowo zdołować. Tematyka niezbyt wesoła, tak jak problemy, z którymi boryka się współczesny człowiek. Ja słucham jej nieco z dystansu, choć muzycznie to są "moje" klimaty. Istnieje przecież lekarstwo na bolączki, ale o tym innym razem...

Płyty dziesięciolecia - SOLIDNE BRZMIENIE - Kraj

2010-01-08T23:00:00.004+01:00

Wreszcie moglem się zebrać do napisania...
Znaczenie słowa "nominacja" zostało zdeformowane przez pewne reality-show i warto przywrócić mu właściwy sens. Gdybym miał wybrać (nominować?) najlepsze płyty w - nazwijmy to - kategorii "SOLIDNE BRZMIENIE", wówczas lista polskich płyt minionej dekady według mnie wyglądałaby jak poniżej. Starałem się wybrać te płyty, które najbardziej utkwiły w mojej muzycznej pamięci i mają dla mnie szczególne znaczenie. Poniższy zestaw, mimo kategorii, może być dla niektórych zbyt różnorodny, ale chyba na tym polega jego siła.

Armia - Freak ( Isound Labels - EMI Music Poland, 27.11.2009)

Najnowsza płyta Armii, a już stanowi dla mnie w swej odmienności i przebogatym brzmieniu instrumentalnym świeży, wschodni wiatr... muzyczny. W efekcie, być może, spowoduje ona jeszcze ciekawsze i nowatorskie łączenia stylów muzycznych z pozornie innych planet w wykonaniu innych zespołów. Mocna perkusja i bas, powtarzane frazy, dźwięki saksofonów. Pogłos. Niecodzienna jest również wymowa i przekaz tego materiału. Przejście na drugą stronę.

MOJE PAŁERPLEJE: You Know I Am, Green, Freak, The Other Side.

Hey - MTV Unplugged (QL Music - Universal, 05.11.2007)

Zdawałem sobie sprawę, że ten koncert będzie niesamowity, ale to wydawnictwo chyba przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Faktem jest, że setlista to swoiste "Best of". Jednak tak zmienione aranżacje, udział gości i samo przygotowanie trzonu zespołu, na czele z charyzmatycznym śpiewem, dały efekt piorunujący. Każdy, kto śledzi akustyczne koncerty powinien mieć tą płytę na swojej półce. Finezja, atmosfera i pomysł. Pomysł na aranż. Prawdziwe koncertowe brzmienie. Trzeba odnotować, że to druga płyta na polskim rynku wydana pod oryginalnym szyldem "MTV Unplugged" (nieliczne przedsięwzięcie stacji telewizyjnej, które uczyniło świat muzyki bogatszym).

MOJE PAŁERPLAJE: Ho, Mru mru, Cudzoziemka, Zazdrość

Reni Jusis - Trans Misja (Pomaton EMI , 22.08.2003 )

Muzycznie na tej płycie Reni Jusis osiągnęła pewien pułap możliwości wykorzystania środków, które pojawiły się już na poprzedniej płycie. Tu wydaje się ono (to wykorzystanie) nieomal doskonałe. Połączenie muzyki elektronicznej i tanecznej z jednoczesnym zachowaniem walorów artystycznych. Na płycie można usłyszeć bogate, przestrzenne brzmienie. Podane ze smakiem. W moim przekonaniu wielu artystów pop może inspirować się tą płytą. Dzisiaj także.

MOJE PAŁERPLAJE: Wynurzam się, Kiedyś cię znajdę, W zwolnionym tempie, Trans misja

Lao Che - Powstanie Warszawskie (Ars Mundi, 03.2005)

Już sama inicjatywa realizacji takiego projektu jest godna podziwu. Koncept-album przedstawiający wydarzenia z Warszawy 1944 roku, nie w sposób pompatyczny, ale z młodzieńczą werwą i polotem.

Dotąd takie przedsięwzięcia mogły kojarzyć się jedynie z festiwalem kołobrzeskim w minionym okresie. Niezwykle ciekawa jest warstwa tekstowa z licznymi cytatami oraz wykorzystanie przemówień jako sampli. Płyta stanowi swoisty spektakl (słuchowisko?). Trochę przypomniały się moje czasy harcerstwa i drgnęła w moim sercu struna patriotyczna, kiedy wsłuchiwałem się w utwory z tej płyty. Różnorodne brzmienia, tempa i charakter świetnie oddają temetykę albumu. Tematykę poszarpanej (zszarganej?) ambicji do wolności.

MOJE PAŁERPLAJE: Godzina W, Stare Miasto, Przebicie do Śródmieścia, Czerniaków

Myslovitz - Korova Milky Bar (Sony Music, 27.05.2002)

O tym zespole i tej płycie napisano już tak wiele, że stoi przede mną trudne zadanie. W reedycji pojawiła się nawet historia jej powstania autorstwa Leszka Gnoińskiego. Dołączę do grona tych słuchaczy, którzy uważają, że właśnie ten (a nie poprzedni!) materiał pokazał szczyt możliwości muzyków. Tak w kompozycji, jak i śpiewie. Tak w aranżacji, jak i w tekstach. Zawarte w nich myśli przenoszą w klimat marazmu wokół i spojrzenia wgłąb siebie. Podane genialnie. Gitarowe brzmienie momentami ubarwione elektroniką także okazało się kluczem do sukcesu.
MOJE PAŁERPLAJE: Sprzedawcy marzeń, Wieża melancholii, Nigdy nie znajdziesz sobie przyjaciół jeśli nie będziesz taki jak wszyscy, Szklany człowiek

T.Love - Model 01 (Pomaton EMI, 05.11.2001)

Teoretycznie materiał zawiera muzykę T.Love taką, jakby można było tego oczekiwać i do jakiej wszyscy są przyzwyczajeni. Po prostu znany szyld T.Love. Jednak to tylko pozory. Kilka utworów zawartych na tej płycie dowodzi, że zespół świetnie się rozwinął i nie przestał poszukiwać nieco innego oblicza. Zarazem całość nie przekracza granicy jakiejś gruntownej zmiany kursu. Słowa napisane przez Muńka są na swoim doskonałym poziomie. Bardzo widoczne są odniesienia do współczesności, np. "samoloty" w utworze "Zły wtorek" w kontekście 11.09.01. Pozytywnym aspektem jest także lista gości, którzy brali udział w nagraniach. Otrzymaliśmy znane rockowe brzmienie z zachowaniem swojego stylu i otwartością na muzyczne smaczki. Jednocześnie.

MOJE PAŁERPLAJE: Pank is ded?, Model 01, Moje pieniądze, Nie,nie,nie

And the winner is...

Bluesowa kolęda Cree

2010-01-04T08:30:00.005+01:00

Witam w Nowym Roku!

Okres poświąteczny to wciąż czas śpiewania kolęd. Kolędują różni wykonawcy od chórów począwszy a skończywszy na zespołach rockowych. Jedną z takich propozycji ma zespół Cree. Cóż ja tu będę opisywał... Trzeba posłuchać! Najkrótszy wpis? Jak dotąd - tak. Dziękuję Siostrze, bo to Ona pozwala mi odkrywać takie dźwięki jak te:

Płyty dziesięciolecia - zapowiedź

2009-12-31T09:00:00.008+01:00

Od kliku dni chodzi mi po głowie, aby w pierwszych miesiącach roku 2010 zaprezentować Szanownym Czytetlnikom kilka płyt, które w ostatnim dziesięcioleciu wywarły na mnie największe wrażenie. Kończy się rok 2009, kończy się dekada, więc można pokusić się o takie SUBIEKTYWNE(!!!) podsumowanie. Dlatego spróbuję napisać klika zdań na ten temat. Oczywiście musiałem przyjąć jakiś podział na kategorie, ponieważ nie da się zestawić razem ciężkich riffów gitar z lekkimi dźwiękami pianina. Byłoby nieuczciwie. Wymyśliłem sobie trzy równoległe kategorie:

MOCNE UDERZENIE

SOLIDNE BRZMIENIE

ŁAGODNE NUTY

W każdej z tych kategorii dodatkowo wyróżnię muzykę polską i światową. Obiecuję prezentację dobrej moim zdaniem muzyki.

To tyle słowem wstępu, proszę o cierpliwość i poczekanie na moje wpisy w tej sprawie. Nie obiecuję regularności i trzymania się jakiejkolwiek kolejności w powyżej wymienionych kategoriach. Będzie nawet ciekawiej, jeśli je wymieszam. Zapraszam do lektury.

NAJLEPSZEGO W NOWYM ROKU 2010! Jak mądrze mówi mój Szwagier - "ja wszystkim dobrze życzę zawsze, nie tylko od Święta" :-). To ja też.

Listowy unikat na półkę

2009-12-30T15:00:00.011+01:00

Kiedy Pani listonoszka przyniosła tę książkę, to ja stałem ubrany w drzwiach i miałem właśnie wychodzić. Przyjąłem przesyłkę, migiem otworzyłem i zacząłem przeglądać. I tak zatrzymałem się w drzwiach na pół godziny, dopóki nie zrobiło mi się gorąco. Musiałem przejrzeć i cofnąć się w czasie. Tzw. rarytas pod tytułem "Lista Przebojów Trójki Not. 1301-1330" autorstwa Jakuba Jarosza i Jacka Marcinkowskiego stanowi suplement do książek Marka Niedźwieckiego z zestawieniami LP3 i na temat LP3. Dla mnie to uzupełnienie jest o tyle ważne, że jako słuchacz i fan, dzisiaj już obu List, do notowań opisywanych w książce podchodzę emocjonalnie.

Kończy się rok 2009, kończy się dekada. Muzycznym wydarzeniem dekady w mojej opinii nie była śmierć takiego czy innego muzyka, jakiś koncert czy płyta... Cóż, każdy pewnie teraz pomyśli inaczej... Subiektywizm. Przejście (nie odejście!) Pana Marka z jednej stacji radiowej do drugiej uderzyło we mnie na tyle mocno, że nie sposób zapomnieć o tym co się działo w 2007 roku. 25 płyt na 25-lecie plus 5 "Złotych Trójek" (czy to przypadkowe połączenie tych dwóch słów?), książka nr 2 wydawały się podsumowaniem, a były również pożegnaniem.

Pożegnaniem i powitaniem zarazem jest prezent od Forum LP3 (link po prawej) dla Pana Marka - właśnie ta książka. Okładka zawiera pracę Jarosława Blaminskiego, który jest fanem LP3 i for(um)owiczem, podobnie jak autorzy tej książki. Książka ma 130 stron, jest już drugie wydanie, a wydawcą jest Jotem3.pl czyli też for(um)owicz. Wszystko co jest wewnątrz dotyczy najnowszej i najstarszej historii Listy. Książkę rozpoczyna wstęp Pana Marka oraz kilka zdań od Użytkowników Forum. Zaraz po tym Pani Alina Dragan pisze o przyjaźni z Panem Markiem. Dalej mamy każde notowanie od 1301 do 1330, które zostało wydrukowane w formie repliki odręcznego spisu utworów jakiegoś wykonawcy znanego z Listy, redaktora muzycznego albo for(um)owicza. Uzupełnienie stanowią wpisy z Forum LP3 oraz krótkie bądź odrobinę dłuższe notatko-wspomnienia, które możnaby zatytułować po prostu "Czym jest dla mnie lista przebojów?". Wszystkich osób nie wymienię, ponieważ jest ich bardzo wiele (więcej niż same 30 notowań). Pozwolę sobie wspomnieć ludzi z Forum, ponieważ to wydawnictwo jest przede wszystkim ich dziełem. Chronologicznie, kolejno nickami: Megalomaniec 3-owy, jblaminsky, Jacek Kmiecik (wyjątkowo imię i nazwisko, wszak to administrator Forum!), grzesost, drwycior, Martyr, szakal35, Ś.P. Bodeczek, Gabram, leszekno, adr, JC, emma_em, kajman, Yacy, andrew01, DarekM, Gary, Emilencja, Darek, Jopkolog, jotem3, Robinson, ku3a, Kiefer, Bobby-X, 1981, tadzio3. Dodatkowo dorzucę do tej listy Marcina Buchalskiego i Izę Matuszak, których nicki nie są wymienione w książce. Mam nadzieję, że nikogo nie pominąłem. Z muzyków chyba najcenniejszy jest zapis Sala Solo, bo to jedyny gość, spoza Polski. Dzięki Januszowi Bosowskiemu z Wietrznego Radia Chicago można przeczytać krótkie felietony Pana Marka powiązane z bieżącymi notowaniami. W książce są zamieszczone także zdjęcia ze zlotów forumowych oraz innych spotkań z Panem Markiem, a na końcu książki pojawiają się nawet zdjęcia z IV zlotu, na których jest Pan Piotr Baron. Wartościowymi zestawieniami są: podsumowanie 1330 notowań oraz Topy Wszechczasów od tzw. zerowego z 1983 roku do czternastego. Dla mnie smaczkiem jest tzw. "przedlista" czyli zestaw notowań Listy Przebojów Programu Pierwszego współprowadzonej przez Bogdana Fabiańskiego i Marka Niedźwieckiego od 08.08.1981 do 12.12.1981 (wiadomo dlaczego dalej nie!) oraz przedsłowo do tej "przedlisty", którego autorem jest Krzysztof Matejko.

Dla fana LP3, jakim niewątpliwie jestem, to wydawnictwo jest świadectwem tamtego czasu, roku 2007. Wywołuje ono falę wspomnień. Pamiętam, że 27.07.2007 wyprawiałem moją rodzinkę nad morze i szczerze, to nie bardzo miałem czas wsłuchiwać się w notowanie nr 1330. Było pakowanie, a przy tym ogólne zamieszanie. "Com uczynił". Podobało mi się to tłumaczenie piosenki Linkin Park, ale nie zdawałem sobie sprawy, że ono jest dwuznaczne. Na dodatek, zupełnie na luzie słuchałem 29.07 "Markomanii" z konkursem o Liście w tle. Przynajmniej tak się wydawało, że w tle. Męczyło mnie tylko, dlaczego Pan Marek nie gra choćby ciut weselszej muzyki... Pamiętam audycję "TuBaron" 31.07 - piękne pożegnanie i swego rodzaju "namaszczenie" następcy. Posłuchajcie (z wrzuty.pl, trzeba nacisnąć przycisk play ze strzałką, a potem chwilkę odczekać):

Piosenką na pożegnanie był utwór Lionela Richie "Goodbye". Książka przywołuje też dalekie wspomnienia. Przykładowo - moją niezwykłą radość, kiedy to z okazji I Komunii Św. otrzymałem tranzystorowe radio "Lena". Już nie musiałem słuchać audycji w pokoju Rodziców ze słuchawkami na uszach.

Dziś na szczęście mogę się cieszyć tym, że zamiast jednej - są dwie rówoległe Listy. Pewnie ja ułożyłbym każde notowanie w innej kolejności niż "odbiorniki" i "słuchawki" przy pomocy swoich głosów. Jednak zawsze ciekawi mnie ten cotygodniowy wybór i szanuję go wielce. Dlatego słucham i niech tak zostanie.

Dziękuję jotem3 za profesjonalną przesyłkę!

P.S. Książka do kupienia wyłącznie na Forum LP3 lub Forum LPMN.

Na przed i po... to i tamto

2009-12-23T08:22:00.007+01:00

Wczoraj minęła 8 rocznica śmierci Grzegorza Obywatela Ciechowskiego i nie sposób mi o tym nie napisać. Od "Białej flagi" na 1 miejscu na Liście Trójki zaczęła się moja coraz bardziej świadoma przygoda z muzyką. Postać wybitna, ale więcej nie będę powatrzał za tysiącem zdań, które można znaleźć w internecie. Lepiej posłuchać...

Wersja koncertowa. Inna, równie znakomita. Niewykluczone, że oryginału będzie można posłuchać w czasie dwóch Topów Wszech Czasów. Markowy jest 26 i 27.12 między 10:00 a 15:00 w Radio Złote Przeboje, a potem radio Piotrków nadaje w Programie Trzecim 31.12 oraz 01. i 02.01 jakoś po południu (nie pamiętam, ale obstawiam, że początek o 15:00). Gdyby jednak "Nie pytaj mnie o Polskę" nie pojawiło się w zestawie, bo przecież zmieścić się w 100 najlepszych utworach to duża sztuka, to zawsze można wrócić do jakiegoś nośnika. Jeśli ja miałbym sięgnąć do najpierw-szej wersji, to wyjąłbym z półki winyla z tą piosenką. Pamiętam tą chwilę jak pod koniec lat 80-tych na koloniach :-) zobaczyłem pierwsze CD w życiu, właśnie Obywatela G.C. i właśnie było to "Tak!Tak!". Wtedy zastanawiał mnie troszkę tytuł piosenki, ale wkrótce sam Autor wyjaśnił, że gdyby brzmiał on "Nie pytaj mnie" to nikt nie zwróciłby uwagi na tekst.

Ponieważ Święta tuż, tuż, to zmienię temat i nie będę wydłużał, bo każdy się spieszy, żeby zdążyć przed... Polecam płytowy zestaw "karpiowy" "Idą Święta 3", bo oprócz wesołych nut można wesprzeć akcję zbiórki na rodzinne domy dziecka. O akcji i muzyce nie będę pisał, najlepiej przekonać się samemu. Jest faktem, że już rok po roku, rok za rokiem, nowy "Karp" to wydarzenie radiowe i wielu wyczekuje go już od... Wszystkich Świętych.

Czytelnikom życzę udanych, DOBRYCH Świąt. Byleby jednak cała ta otoczka lobbistyczno-medialno-zakupowa nie przysłoniła nam, tego co jest istotne, czego Wszystkim i sobie (też) życzę. Kolęd będzie jeszcze wiele zewsząd, poza tym dziś jest 23.12, dlatego pozawalam sobie przypomnieć taką oto piosenkę... Czy ten utwór też odtwarzają po sklepach? Jeśli tak, to szkoda. Mam nadzieję, że jednak nie należy on do grupy tych "zabitych" przez powtarzanie w kółko...

Jakiś zagrudniony jestem

2009-12-20T20:00:00.013+01:00

Pomyłka? Zabiegany? Może trochę... A może zagubiony? O, nie!

Pan Marek w "Złotych, ..." tak "dzwonił", że przychodziły do głowy najlepsze wspomnienia. Grudniowe. Święta? Spokojnie, jeszcze idą... Dzisiaj Msza Św. zaczęła się od "Niebiosa, rosę spuście nam z góry". Adwent? W zasadzie czas końca Adwentu. Już się to trochę miesza... Za oknem minus 10 i biało, choć od wtorku zapowiadają ciapę, a ponowną biel dopiero za tydzień. Trudno-grudno. Dziś pozjeżdżałem sobie z Córką z górki. Ale grudniło! Wot, durnyj czielawiek... Trudno-grudno, niech mnie zobaczą, w takiej właśnie akcji - pomyślałem parafrazując i wio dalej. Wot, i jeszcze się tym teraz chwali. Ojej... To starym koniom nie wolno? Najlepsza "górka" jest w Olsztynie. Nie, nie tym, tylko tym koło Częstochowy. Tak, jestem za...grudniony. Nawet stoi gdzie trzeba odpowiednie drzewko do kompletu. Jak Pan Marek przed południem zagrudnił piosenkę Lidki Pospieszalskiej (choć słyszałem ją wcześniej), to dopiero wczoraj nie potrafiłem się od niej oderwać. Znalazłem ją o tu i tak sobie nucę, flecę, skrzypię, tupię, dudnię i grudnię po kilka razy dziennie. W głowie oczywiście. Flet na czole, przepraszam... czele. Fletowo-skrzypcowo-tubową terapię można sobie zapodać śmiało. Polecam każdemu kto chce łagodnie przejść przez szok termiczny tam i z powrotem w tym tygodniu. Pastorałka przed Pasterką i po... A może zapowiadacze-przepowiadacze się pogrudnili i grudniowa pogoda pozostanie?

Przed chwilą znalazłem taki oto ruchomy grudniowy plakacik:

Do kolejnej mojej grudniny!

Armii granie w antywojennym stanie

2009-12-15T23:30:00.006+01:00

Kiedy wracałem po koncercie, byłaby już godzina policyjna. Wtedy uświadomiłem sobie, że 28 lat temu taki koncert nie odbyłby się, a ja zamiast teraz pisać (pomijam kwestie postępu, technicznego zwanym), siedziałbym pewnie zatrzymany na 48 za "gromadzenie się". Jednak zacznijmy od początku...

Na koncert przybyłem odpowiednio wcześniej, licząc się z tym, że jak to zazwyczaj bywa na takich imprezach - będzie spora "obsuwa" czasowa. Zaskoczenie. Nie było supportu. Muzycy Armii wyszli na scenę przed 19:15, zatem zmieścili się w kwadransie akademickim! Przez ułamek sekundy pomyślałem, że będzie jeszcze jakieś "ustawianie" instrumentów...

Nic z tych rzeczy! Pełny profesjonalizm. Po prostu "Gdzie ja tam będziesz ty" (Legenda) na dobry wieczór albo jak kto woli na dobry początek. Pozwolę sobie zapisywać tytuły płyt, z których pochodziły zagrane utwory, biorąc pod uwagę Czytelnika, który jakimś cudem nie zetknął się z Armią. Drugim utworem była "Zła krew"(Ultima Thule). Młodsza część publiczności zebrała się do pogowania, ale moim zdaniem szaleństwo zaczęło przy utworze "Popioły" (Triodante), wykonanym równie dynamicznie jak na płycie (jeśli nie lepiej!), mimo upływu lat od jego premiery. Na marginesie przez cały koncert dało się zauważyć niezwykłą, pozytywną energię, jaką zespół dzielił się ze słuchaczami. Wiem o tym nie od dziś, bo sam pamiętam czasy harcowania pod sceną (kiedy to było?). Jednak za każdym razem, jak jestem na koncercie Armii, a trochę tego było, dziwię się i podziwiam - ile zespół potrafi z siebie wykrzesać. I Bogu dzięki. Skoro o Bogu mowa, to następnym utworem była "Katedra" (Der Prozess). Czy zagranie "Aguirre" (Antiarmia) w taki dzień jak 13.12 jest przypadkowe? A "Nic już nie przeszkodzi" (Antiarmia)? Dźwięki wydobywające się z tego utworu były jak wyrównywarka mojego mózgu.

Przejdźmy jeszcze do kwestii przesłania. Przepraszam, jeśli kogoś urażę, ale większość koncertów rockowych jest odbierana przez szeroko pojętą gawiedź jako niezłą imprezę, przy której można poskakać, wyszaleć się, poklaskać i zagwizdać. I tyle. W sumie OK. Sam klaskałem i gwizdałem... Część samych zespołów też traktuje koncerty jako "fajną balangę", nic poza tym. Może jednak muzyk w tym czasie pracuje? Może jednak wokalista chce poprzez bezpośredni kontakt coś powiedzieć ludziom, którzy przyszli go posłuchać? Jestem przekonany, że w przypadku Armii nie ma miejsca na fuszerkę, a Tomasz Budzyński to postać charyzmatyczna, która tak na płytach jak i na koncercie "nawija" opowieść wykorzystując teksty utworów. Tylko na koncercie klocki są odpowiednio przekładane. Może się zagalopowałem, wracam zatem do listy utworów.

Takim kolejnym opowiadaniem, tym razem wspomnieniem ze szkoły, były "Buraki, kapusta i sól" (Droga). Wtrącony tekst "We don't need no education" nie skojarzył mi się ze słynną Floydową "Ścianą", co jest oczywiste, ale z utworem Triquetry "Na wagary" w wersji z "Atomu", gdzie również słychać podobny zabieg. Dzięki temu odkryłem, że te utwory Armii i Triquetry łączy jakaś tęsknota do wolności ze szkolnych lat. Po tym utworze zostały zagrane "Statek burz" i "Zły porucznik" (oba z Der Prozess), opowieści, z których wynika, że należy "opierać się złu". Zwłaszcza wykonanie tego drugiego wywarło na mnie niesamowite wrażenie. Tu brawa należą się gitarzyście Frantzowi, który dosłownie dwoił się, pod nieobecność Pawła Klimczaka.

Kolejne utwory to "Jeżeli" (składanka Jak punk to punk :-), pamięta ktoś?), "3 bajki" i "Niezwyciężony" (oba z Legendy) czyli tzw. zestaw kanoniczny. Gdyby nie ten pierwszy z tu wymienionych może do dzisiaj nie wiedziałbym co to Armia (chyba przesadziłem). Drugi - to jak zwykle zabawa z publicznością, a trzeci - szaleństwo. Jednak przy trzecim coś tu było nie tak - zmiana rytmu, jakby rege? Tak, częściowo nowa, bardzo ciekawa aranżacja. Lubię takie niespodzianki. Ostatnią trójkę przed bisami stanowiły przebojowy "Poza prawem" (Ultima Thule), legendarna "Opowieść zimowa" (oczywiście Legenda) oraz znów przebojowy "Underground" (Der Prozess). "Opowieść...", odpowiednio zapowiedzianą, należy potraktować jako antidotum na te długie grudniowe wieczory, kiedy to noc przeważa nad dniem. Umieszczenie "Underground" na końcu podstawowej części koncertu, też nie jest przypadkowe. Adwent to nie jest czas smutku, to radosny czas oczekiwania, dlatego można, a nawet należy "wołać na cały głos".

Muzycy zeszli ze sceny, ale szybko wrócili. W niepełnym składzie. Pojawili się dr Kmieta na basie i Krzyżyk na perkusji. Zaczął bas, dołączyła perkusja, a potem jakiś pogłos z elektronicznego urządzenia (co to było?). Trochę jakbym słyszał "One of these days" Floydów. A to co wyczyniał Perkusista przez duże P, to przeszło moje (nie tylko) najśmielsze oczekiwania... O tym nie śniło się nawet filozofom! Armia zawsze miała niesamowitych, szybkich i zdolnych bębniarzy - oby to pozostało "świecką tradycją". Ten moment koncertu na dłuuugo zapamiętam. Dopiero po kilku minutach dołączył gitarzysta Frantz oraz wokalista Tom. Wtedy okazało się, że z improwizacji wyłania się utwór "Break Out" (Freak). Jeśli tak mają wyglądać występy promujące album "Freak" na żywo - z pewnością chcę w nich uczestniczyć. Próbkę mieliśmy jeszcze w postaci utworu "Green" (Freak), choć tu z oczywistych względów instrumentarium, wersja utworu była skrócona. Po nim zagrano "Podróż na wschód" (Legenda).

Dalej Tomasz Budzyński spytał się "czy zagrać coś strasznago, czy wesołego". Publiczność wybrała tą pierwszą opcję i tak poleciał "Proces" (Der Prozess). "Niesamowita dynamika" - pomyślałem. Po tym utworze Tom zapowiedział kolejny w ten sposób: "Chciałem zacytować kolegę z zespołu Kult z pierwszej płyty 'Przecież wiemy kto zwycięży, więc stańmy po stronie zwycięzcy' " i z okrzykiem "On jest tu" (Duch) na wstępie, zagrano utwór, który jestem w stanie słuchać kilkanaście razy z rzędu. Muzycy zeszli ze sceny.

Jednak znów wrócili. Tom powiedział, że wszystkie utwory były poświęcone tej dacie, jednak żeński głos z publiczności z tekstem "Dzień księgarza", pozytywnie rozbił grudniową atmosferę. Tak czy siak utwór "Zostaw to" (Antiarmia) z przesłaniem, że "każdy wie co ma zostawić" zakończył koncert. Należy jednak dodać, że na koniec ostaniego utworu wokalista zamienił się z perkusistą, co mnie osobiście skojarzyło się z żartem jaki Muse wykonał w czasie występu we włoskiej telewizji. W przypadku Muse było to wyrażenie protestu wobec "odgrywania roli" z playbackiem. Jak chodzi o Armię, był to raczej spontaniczny żart. Muzycy zeszli ze sceny na dobre, a było około 21:15.

Do tej pory nie napisałem słowa o waltorni, a Kuba Bartoszewski był obecny. Jego gra dodawała charakterystycznego brzmienia zespołu, jednak wydaje się, że waltornia miała słabe nagłośnienie. Po koncercie dowiedziałem się, że Armia nie przyjechała z własnym akustykiem...

Czy zabrakło mi jakiegoś utworu na koncercie? Mógłbym wymienić wiele, ale jeden szczególnie pasował. "Adwent". Wszak 13.12.2009 to nie tylko 28 rocznica wprowadzenia stanu wojennego w Polsce i przewaga nocy nad dniem. To także 3 niedziela adwentowa.

Przepraszam za jakość zdjęć, były wykonywane telefonem komórkowym. Fragmenty koncertu można obejrzeć na podstronie youtube wujekdrut. Filmiki zarejestrował kolega z forum Armii.

Prezent Prezentera Piotra

2009-12-12T10:25:00.001+01:00

Lista Przebojów Programu Trzeciego. Prezentuje... Pan Piotr. Piotr Baron. Mieszane, nie wstrząśnięte. Ani nie wstrząsające. Ale porywające. Na frontowej okładce na czoło wysuwają się uczy, zatem na oko widać, co jest najważniejsze w tym wydawnictwie. Zestaw dziewiętnastu utworów plus jeden cenny bonus. Chociaż jak się sięgnie do książeczki, to cisną się na usta prawie same superlatywy. Duże, wyraźne zdjęcia i opisy, dotyczące najważniejszych wydarzeń prawie minionego roku 2009. Może poza wspomnieniem 1400 Listy, która była jeszcze w roku 2008, ale mnie to nie przeszkadza.
Sam Listę słucham od dziecka, dlatego tak jak niedawna kolekcja (wszystko jest kwestią czasu) 25 płyt na 25-lecie Listy sygnowana znakiem jakości Marka Niedźwieckiego, a potem pięciokrotna dokładka pod tytułem "Złota Trójka" (do dziś się zastanawiam czy Pan Marek już wtedy coś sugerował), tak również i ten zestaw utworów jest dla mnie prezentem i pozostanie cenną pamiątką. Sięgam zatem do sedna, czyli do muzyki. Należy zaznaczyć, że nie wszystkie utwory, które znalazły się w zestawie, mnie odpowiadają. Z drugiej strony, nie ma takiego utworu, którego nie tolerowałbym, a takowe zdarzają się na Liście, ba, były nawet w tym roku. Wracając jednak do zestawu, to na tym polega składanka - dla każdego, coś miłego. Pozwolę sobie szerzej wspomnieć tylko o niektórych nagraniach. Rozpoczyna Emilliana Torrini z chwytliwym refrenem. Drugi utwór z pewnością przejdzie do historii Listy. Był to pierwszy utwór Voo Voo, który znalazł się na 1 miejscu i to w tym, konkretnym, 1400 notowaniu Listy. Chce się powiedzieć "wreszcie" i "po tylu latach". Potem Blue October, ale z pewnych względów o tej piosence napiszę na koniec. Z Nosowską powinienem zrobić to samo, ale nadmienię tylko tyle, że na 1 miejscu "Uciekaj moje serce" pojawiło się w 1435 wydaniu w dniu 01.08.2009 roku. Po Nosowskiej - Coma i Mika Urbaniak, a następnie zespół Sofa. Piosenka "Ona movie" z doskonałą melodią i prześmiewczym tekstem stała się moją ulubioną, od kiedy usłyszałem ją po raz pierwszy. Taka satyra na współczesność. Za Sofą - prawdziwy przebój. Powrót A-ha od czasu "Summer Moved On", bo przecież "Foot of The Mountain" również pojawił się na 1 miejscu. I to nieomal jednocześnie w Trójce (22.08) i w Złotych Przebojach (21.08). Ponadto w listopadzie był koncert A-ha, ponoć pożegnalny, a zespół ma fanki w redakcji Listy (Panie: Helen oraz Kasia Pakosińska). Po A-ha można posłuchać Plateu i Renaty Przemyk w przejmującym "Nic nie pachnie jak ty". Kolejną piosenkę śpiewa Lily Allen. Jedenastym utworem jest "Nucę gwiżdżę sobie" Doroty Miśkiewicz. Spokojne, ale niezwykle pozytywne nagranie. Myślę, że jest w stanie poprawić nastrój niejednemu człowiekowi. Polecam. Po tym pozytywie - kolejny. Wakacyjny utwór Basi, "naszej kochanej". "Blame It on The Summer" ma taki rytm i swing, że nogi same chcą tańczyć. Wizyta Basi w czasie Listy pozostanie wydarzeniem. Niestety nie została ona odnotowana w książeczce, ale za to na stronie www Listy (link po prawej) można obejrzeć nawet filmik. Jest zatem jakaś rekompensata.Po Basi - L.Stadt i Indios Bravos. A po nich - Katie Melua. Katie pojawia się nie tylko wśród utworów, można zobaczyć Jej przepiękne zdjęcie. Obietnicę Pana Piotra zapamiętałem - kiedyś Katie Melua poprowadzi całą Listę! Po Niej duet Empire Of The Sun. Numer siedemnaście czyli Agnieszka Chrzanowska z Krakowa ze spokojnym "Nie znajdziesz mnie". Kolejny utwór... "Life in Technicolor II" Coldplay. Lubię tą kompozycję do tego stopnia, że to jest jeden z moich dzwonków w telefonie. Prawie na finał utwór, który Listy nie zawojował, ale niezwykle cieszę się, że Pan Piotr go umieścił. Banana Boat i Eleanor McEvoy w piosence "Little Look". Warto się wsłuchać. Na dodatek pojawia się utwór może zapomnianego już zespołu Red Box z 1983 roku pod tytułem "Chenko". Nie tylko "For America" była na Liście.
Jak chodzi o książeczkę, biało-różową, czyli w kolorach logo Trójki, to naprawdę trzeba przyznać, że jest ona taka jak trzeba. Wstęp Pana Piotra. Opis wybranych List wyjazdowych - ta z Hiszpanii i dwóch trójkowych przyczółków czyli ze Szklarskiej Poręby i z Augustowa. Potem wizyty dwóch światowych artystek Katie Melua (już pisałem) i Melody Gardot. I wreszcie opis zlotu Forum. Po track-liście czas na podziękowania. Jak bardzo mi ulżyło, kiedy zobaczyłem tam nazwisko Pana Marka. Czy czegoś zabrakło? Oczywiście. Nie ma zbyt wiele o współpracy z Kasią Pakosińską i ani słowa o współpracy z Kanadą. Może następnym razem, jeśli taki będzie?
Zabrakło mi również Listy wyjazdowej z Wrocławia. Byłem tam z najbliższymi. Tak, to dlatego. Stałem w tej kolejce. Pozdrawiałem i zapowiadałem nawet utwór Dream Theater. Po Blue October "Say It". No właśnie. Usiadłem wtedy przy stoliku z Panem Piotrem, zamieniłem kilka zdań. Piotr Baron przyznał, że "Say It" to jego ulubiony utwór. W tekście pojawiają się co prawda "faki" (ale z sensem!), mimo to od tego momentu nieodmiennie będzie się on mnie kojarzył z Listą z Wrocławia. Dlatego na koniec galeria zdjęć z 01.08.2009 roku.
Na zdjęciach kolejno: Wóz Trójki, Michał Nogaś odblokowywuje miejsca siedzące przez telefon, Piotr Baron się przygotowywuje, Wóz od drugiej strony, Za czym kolejka ta stoi?, Prawie na końcu Listy, Podpisy po Liście.

Drakka jest super czyli o co tu chodzi

2009-12-08T12:25:00.005+01:00

Pismo dla grzeszników. Taki jest podtytuł czasopisma, które jest mi bardzo bliskie z wielu względów. Po pierwsze opisuje ono rzeczywistość muzyczną, którą "kupuję" nieomal w całości. Po drugie, co może jest ważniejsze, dotyka tych tematów (nie tylko muzycznych), które są istotne z punktu widzenia chrześcijaństwa, czy też człowieczeństwa w ogólności. Poza tym redakcja czyni to w sposób nowoczesny. Głównym adresatem jest młoda część społeczności, ale myślę, że autorzy absolutnie nie wyznaczają granic wiekowych.

Tzw. numer zerowy ukazał się jakiś rok temu. W tym numerzy poza wieloma ciekawymi artykułami, np. o subkulturze "emo" i wywiadami, np. z Budzym jako dodatek pojawia się CD z muzyką hip-hopową. Przy czym raperzy nawijają śmiało o Bogu, relacjach z Nim, a w jednym z utwórów nawet łączą siły. Niemniej jednak nie chcę się rozpisywać, ponieważ to nie jest to ostatni numer tego czasopisma.

Kolejny, numer pierwszy, jest równie ciekawy, jeśli nie ciekawszy od swojego poprzednika. Przewodnim tematem tegoż numeru czasopisma jest problem dość słabawego uczestnictwa płci brzydkiej w życiu Kościoła. Hasło "Dlaczego chłopaki nie płaczą i nie lubią chodzić do kościoła" przewija się m. in. w wywiadach. A w związku z powyższym hasłem, wywiadem-wizytówką jest chyba ten z Muńkiem Staszczykiem. Rozmowa spora i nawet jeśli ktoś z Was nie ma możliwości nabycia czasopisma, to można ze strony drakki ściągnąć sobie tzw. e-zin z zapisem video spotkania z Muńkiem. Pamiątek z tego wywiadu jest więcej, ponieważ na stronie flickr dodatkowo można obejrzeć foty (jedno ze zdjęć poniżej). Nie sprawdzałem e-zina, ale powinna być tam również rozmowa z Natalią Niemen. Stąd wniosek, że Drakka nie jest pomyślana tylko i wyłącznie jako magazyn w celu uskuteczniania lektury, ale tworzy się do tego całe zaplecze. I słusznie.

W samym czasopiśmie można znaleźć również takie smaczki, jak rozmowa z ACTE. Czy wiecie co to jest parkour? Moją uwagę przykuł artykuł o emtiwizacji czyli swoistym , zaprogramowanym i sterowanym odgórnie ogłupianiu widzów przez niektóre media. Ponadto można znaleźć rzetelne recenzje, np. o płytach NLM czy TGD oraz na deser kolejno wywiady: z Podolem, z x. egzorcystą Rafałem Wronieckim, króciótki z o. Janem Górą i z Danielem Dębniakiem. O wywiadzie z x. Rafałem napiszę tylko tyle, że poruszane są takie kwestie, z których jako zwyczajni śmiertelnicy nawet nie zdajemy sobie sprawy.

Jak to powiedziano w spocie poniżej Triquetra i Ox obchodzą swoje dziesięciolecie. Dlatego, oprócz wywiadu z Kubą, można znaleźć opisy wydawnictw Triquetry na płytach kompaktowych, z rejestracją koncertu włącznie. A propos, koncert na DVD sam opisywałem na tym blogu, ale mój wpis jest mniej krytyczny od tamtej profesjonalnej recenzji. Zdanie "o trajektorii lotu" z powodu słabej możności czytania się zapisu na elektronicznych urządzeniach nieźle mnie rozbawiło. Przy okazji pozdrawiam Kubę!

Kolejnym pozytywnym aspektem jest obszerny wywiad z Danielem z OX-a, który mówi np. o jesiennym święcie piwa w Bawarii i kulturze picia. Uzupełnienie stanowi płytka Ox zatytułowana "Ten" (a jakżeby inaczej), ale to już wymaga osobnego mojego wpisu. Przy okazji pozdrawiam Daniela!

Skoro o pozdrowieniach mowa, to poniżej pozdrowienia od Muńka dla... Kończąc tym youtubem chciałem tylko napisać, że głównodowodzącym całego projektu jest x. Przemek "Kawa" Kawecki. Choć czasopismo ukazało się w wakacje, to dziękuję, że realizuje się taki pomysł, a ja mam o czym myśleć w ten adwentowy czas. Część artykułów można czytać kilkakrotnie.

Rozbujana Armia dziwadeł

2009-12-05T20:45:00.003+01:00

Nie ochłonąłem jeszcze po płycie "Der Prozess", a tu już następna. 2009 - to jest rok Armii! Pisałem w poprzednim wpisie dotyczącym Armii, że się obawiam... Całkowicie niepotrzebnie. Być może piszę o tej płycie co najmniej o tydzień za późno, ale wsłuchiwałem się, żeby usiąść i napisać coś sensownego. Poza tym nie mogłem się zebrać, bo ostatnio słabo się zbieram. Czytałem recenzje, czytałem posty na oficjalnym forum Armii i z zaciekawieniem zbierałem opinie innych ludzi. A opinie są różne. Natomiast moje zdanie jest takie, że płyta jest niesamowicie bogata i bogato niesamowita. W zasadzie tu mógłbym zakonczyć. Jednak uprzedzam - przed użyciem wstrząsnąć! Samym sobą, ponieważ ta płyta wyłamuje się z wszelkich kanonów. Również armijnych. Nie mam odpowiedniego dystansu, aby napisać, która płyta Armii jest najlepsza, najważniejsza, itp. itd. Jedno można stwierdzić - "Freak" to tzw. milowy krok zespołu. W którą stronę, tego nie wiem, ale podejrzewam, że sami muzycy Armii nie wiedzą. Dzięki tej płycie wiem, że Armia to zespół wolny artystycznie pod każdym względem, otwarty na własny rozwój i ewolucję muzyczną. Jeśli ktoś myślał, że tytułowa suita "Ultima Thule" to kres możliwości muzycznych grupy - to był w błędzie, w wielkim błędzie. Raczej tego nie robię, ale tym razem wyjątkowo pozwolę sobie opisać moje wrażenia dotyczące każdego utworu.

Home. Dynamiczny kawałek na dzień dobry z wyraźnie wysuniętym basem i szalejącymi saksofonami, które będa wiodły prym na całej płycie. Ostatnie osiem sekund - muzycznie wali z nóg. "Guess I am ready to see, guess I am ready to go". Zespół zabiera nas w bajkową podróż.

You Know I Am. Tuba na wstępie i znów saksofony, jakbym słyszał Tie Break (kojarzycie taki zespół?). Szybko i wolno - na przemian. Kto wie czy nie jest to utwór charakteryzujący całą płytę. "You know I am. The sinner". Ja też nim jestem! Jak dobrze to sobie uświadomić po raz kolejny w czasie Adwentu.

Break Out. Perkusja i saksofon zapraszają do rytmu ciągnącego sie przez cały utwór. Przemawia gitara, nie mam pewności, ale chyba gra na niej Robert Brylewski, a może jest ich kilka naraz. Ma się uczucie jakby ktoś na luzie zamiatał, a raczej wymiatał (ślizgał?) po strunach. Można się bujać. Do dyskusji włącza się akoredon. "Break out. Watch out". Na każdym kroku.

Chwila wytchnienia, jakieś szumy, dziwne, kosmiczne dźwięki i...

Grot the Engine Driver. ...dalej biegniemy, ponieważ dynamika utworu nie pozwala nam stać w miejscu. Po odśpiewaniu tekstu znów bas i perkusja wychodzą na czoło, Tom krzyczy, żeby biec i saksofony pozwalają dolecieć do mety. "Ride to the cross, ride till to die. Working at the end of time. Run!". Jaki koniec czasu? Kto wierzy, ten wie.

Green. Z elektronicznego dziwadła wyłania się rytm perkusji, zaśpiew i znów ślizg gitary. Rytm jest powalający. Brawa dla Kreuza! Potem melodyja na klawiszach. Powtórka sekwencji, a następnie złamanie utworu - głos, chyba Merlina, okaryna, a następnie różne perkusyjne dziwadła jak z Afryki. "Hey, I love you son". Kto tak mówi? Kto wierzy, ten wie. "I'm so green". Dosłownie jakbym to ja sam sobie mówił. Już czytałem opinie na temat tego utworu, że jest nudny, że jest niepotrzebna ta druga część... Nawet pewnemu redaktorowi z internetu przytrafiło się napisać, że kolor zielony kojarzy się z (cytuję) "odjazdem narkotycznym" (koniec cytatu). Ratunku!!! Jakby kolor zielony nie mógł kojarzyć się z nadzieją albo tak jak to pewnikiem zostało pomyślane - z niedojrzałością. Ale czasem "tłum redaktorów" jest mądrzejszy niż sam autor tekstów. Tak bywa.

Freak. Bajkowy klimat, znów perkusja odgrywa bardzo ważną rolę i to dosłownie. Dźwięki-przeszkadzajki zdaje się, że mają nam uświadomić, że mamy do czynienia z tytułowym utworem płyty. Spójrzcie na jej okładkę. Kosmici? Dziwadła? Słowo "freak" nie ma jednoznacznego tłumaczenia. Myślę, że celowo. Mnie się to kojarzy dziwnością albo lepiej z dziwem, wybrykiem natury. Ponownie pod koniec utworu melodia i niosący rytm gdzieś się rozpływają. "This is a freak. This is a wonder. This is a life." Jak spoglądam za siebie, na swoje własne życie, jak tu się nie zgodzić...

In the Land of Afternoon (Amagama). Jestem fanem Armii, ale jestem też fanem Floydów. Gdyby Tom nawet nie dodał podtytułu, to i tak słuchając tego utworu przychodzi mi na myśl skojarzenie z wczesnym Pink Floyd. Oczywiście, można mieć tysiące innych skojarzeń muzycznych, np. z King Crimson albo po prostu z jazzem. Tutaj dźwięki na różnych instrumentach, tak latają dookoła, że nie sposób ich opanować. Na koniec utworu pojawia się minutowa ściana dźwięku, ale nie takiego jak to było rozumiane na płycie "Der Prozess". To zupełnie inna ściana jest, bo inne dźwięki są. Przepiękna, naprawdę przepiękna podróż muzyczna.

The Other Side. Dialog saksofonów i gitar, tak należy tu użyć liczby mnogiej.

Przechodzimy do śpiewu Toma i rytmu. Solówki instrumentów. Przejmujący mruko-głos - Merlin? Saksofony, jakbym słyszał trochę stary Tilt, trochę stary Kult a przede wszystkim improwizujące Voo Voo. Na finał płyty pogłosowy śpiew, na pewno Roberta Brylewskiego, tyle że on nie jest pojedynczy, tworzy się jakiś swoisty chór. O, przepraszam, jeszcze saksofony - dominowały na całej płycie, więc wieńczą dzieło. "Seven in Heaven". Książeczka płyty kończy się takim tekstem: "Can you hear me banging? Seventy seven times." Czy coś trzeba dodawać?

Apropos książeczki, to teksty w niej zawarte nie są dokładnie tekstami śpiewanymi. Należy je raczej potraktować jak opisy utworów. Jeszcze o jednym, wymienianym w opiniach, aspekcie płyty. Angielski. Z jednej strony teksty po angielsku nadają uniwersalności całemu materiałowi, z drugiej strony czynią go bardziej tajemniczym. Nie można się zgodzić z "panami redaktorami", że śpiew jest tylko tłem dla dźwięków i jednym z instrumentów. Śpiew uzupełnia muzykę, ale słowa są bardzo, bardzo ważne i są kluczem do zorientowania się, co takiego ma nam do opowiedzenia Tomasz Budzyński. Czytałem też zarzuty, że śpiew jest w wersji "russian english". Nawet jeśli nie jest idealny, a nie jest (człowiek jest człowiekiem), to wnosi słowiańską, wschodnią nutę. Śpiewany z takim, a nie innym akcentem, czyni tą muzykę bogatszą i ja już nie wyobrażam sobie na "Freaku" akcentu w stylu np. Stinga czy Chrisa Martina.

Uwagi na koniec: To nie jest muzyka, którą można włożyć do szufladki, choć niektórzy już szukają określeń. W wikipedii znalazłem taką definicję na temat freak folku. Nie mówi mi to nic kompletnie i przyznaję, że nie znam żadnego z wymienionych tam zespołów. Chciałem w ten sposób pokazać, że wszelkie klasyfikowanie powoduje ograniczenia, a muzyka, teksty i śpiew Armii na płycie "Freak" są wolne... artystycznie. I dojrzałe. Czekam na koncert, który już niebawem. Kto nie ma płyty, to małe conieco można posłuchać na myspace.